เมื่อได้ยินคำถามนี้จากปากของผู้ที่มีระดับบ่มเพาะอยู่สูงเหนือกว่าตน ชายผู้ถูกถามก็ยกคิ้วขึ้นสูงก่อนจะมองไปที่เฉินเฉียงที่กำลังแสดงออกด้วยท่าทางฉุนเฉียวอย่างบอกไม่ถูกไปทีหนึ่งแล้วหันมากระซิบบอก “เมื่อครู่ พวกข้าถูกส่งไปยังสถานที่ที่มีแต่ความสวยงามโดยกัปตันเม่ย มันเปรียบได้ดั่งสรวงสวรรค์เลยก็ว่าได้”
“และที่สำคัญที่สุดคือ ที่นั่น ไม่มีการนองเลือดเหมือนดั่งที่นี่ ไม่มีทั้งหุ่นเชิดโลหิตหรือแม้แต่หุ่นเชิดซากศพสักตนก็ยังไม่มี นี่จึงทำให้พวกข้าติดตราตรึงใจสถานที่แห่งนั้นมากนัก”
“แต่ด้วยการที่พวกข้ายังไม่รู้เลยว่าที่นั่นคือสถานที่แห่งใด พวกข้าเมื่อรู้ตัวอีกครั้งก็กลับมาอยู่ที่นี่แล้ว”
“จริง มันราวกับพวกข้าได้ไปดินแดนแห่งความฝันเลยทีเดียว”
เมื่อชายที่อยู่ในระดับราชาได้ยินคำพูดนี้ ถึงแม้ว่าพวกเขาจะยังไม่เข้าใจในสิ่งที่พูดสักเท่าไหร่ แต่เขาก็ไม่คิดที่จะขัดขวางความเพ้อฝันของชายคนที่เขาถาม
แต่เขานั้นเข้าใจคำพูดของเฉินเฉียงอย่างแจ่มแจ้ง
“อื้ม”
หลังจากที่แสดงการตอบรับไปเล็กน้อย ผู้ที่อยู่ในระดับราชาผู้นี้ก็ได้ดินไปด้านขวาอย่างไม่ลังเล
