ในตอนนี้ เหล่าศิษย์และผ้าอาวุโสจากสำนักเต๋าต่างๆที่หลงเหลือกว่าหนึ่งแสนสามหมื่นชีวิตล้วนแล้วยืนอยู่ทางขวามือของเฉินเฉียง
และนี่เองก็ทำให้เฉินเฉียงเผยรอยยิ้มออกมาได้ในที่สุด
ในหมู่ผู้คนเหล่านี้ได้มีคนในกลุ่มเหมันต์จันทราของสำนักเต๋าสวรรค์ชั้นฟ้าที่ทำหน้าที่เป็นตัวชงได้อย่างดีเยี่ยม
“เอาล่ะ”
เฉินเฉียงได้ตะโกนออกมา
“จงจดจำไว้ว่า ทางเลือกนี้เป็นสิ่งที่พวกเจ้าได้เลือกด้วยตนเอง”
“ไม่มีใครบังคับพวกเจ้าให้เลือกเส้นทางสายนี้”
“พวกเจ้าล้วนแล้วแต่เป็นผู้บ่มเพาะของโลกปีศาจใบนี้ ข้าเชื่อว่าพวกเจ้านั้นล้วนแล้วแต่มีความฝันที่จะเหยียบย่างเข้าไปเป็นส่วนหนึ่งของวิหารศักดิ์สิทธิ์”
“อย่างไรก็ตาม พวกเจ้าต้องไม่ลืมว่า เหตุผลที่พวกเจ้าเข้าไปเป็นส่วนหนึ่งของที่นั่น หาใช่การอยู่ลอยชายไปวันๆ หรือการทำร้ายผู้คนบนโลกใบนี้”
“ที่พวกเจ้าต้องการเจ้าเข้าไปเป็นส่วนหนึ่งของวิหารศักดิ์สิทธิ์ ข้าเชื่อพวกเจ้านั้นต้องการเข้าไปเพื่อที่จะใช้เคล็ดวิชาบ่มเพาะ ที่พวกเจ้าที่ได้พากเพียรฝึกฝนมาอย่างหนักชั่วทั้งชีวิต สร้างคุณประโยชน์ให้กับผู้คนในโลกใบนี้”
