อย่างไรก็ตาม ด้วยความคุ้นเคยและสนิทสนมอย่างที่สุดแล้ว ทำให้พวกเขายังถือว่าหุ่นเชิดซากศพเหล่านี้เป็นคนสนิทชิดใกล้อยู่ดี
แต่ด้วยการที่เห็นคนเหล่านี้พุ่งเข้าใส่ด้วยอาวุธคู่กาย พวกเขาจึงทำได้เพียงป้องกันตัวเองอย่างสุดฝีมือ
“ศิษย์พี่ ได้โปรดตื่นขึ้นมาเถอะนะ ลองดูดีๆสิว่าข้าเป็นใคร นี่พวกเราจะต้องสู้กันจนตายไปข้างหนึ่งจริงๆอย่างนั้นเหรอ”
ศิษย์สำนักเต๋าจำนวนมากมายที่ได้หลังน้ำตาพลางพูดออกมาในทำนองเดียวกันระหว่างรับมือหุ่นเชิดโลหิต
อย่างไรก็ตาม สิ่งที่พวกเขาได้รับกลับมามีเพียงสายตาที่ว่างเปล่า พร้อมกับปากที่บ่มพึมพำอย่างไม่ขาดว่า ฆ่า ฆ่า ฆ่า
นอกจากราชาสัตว์ป่าที่สร้างพวกมันขึ้นมาแล้ว หุ่นเชิดซากศพเหล่านี้ล้วนแล้วแต่ไม่ให้ความสำคัญกับผู้ใดอีก
แต่เพียงเท่านี้ มันเกินพอที่จะทำให้ผู้คนที่อยู่รอดต้องวุ่นวายโกลาหล
ถึงแม้พวกเขาจะรู้ดีว่าคนที่กำลังเผชิญหน้าอยู่นี้เป็นเพียงซากศพก็ตาม
แต่ด้วยการที่เป็นมนุษย์ที่อยู่ในสังคม ความรู้สึกของพวกเขาจึงยากที่จะทำใจ
โดยเฉพาะกับผู้คนมากมายที่ต้องมาเห็นคนรักของตนกลายเป็นหุ่นเชิดซากศพไป จะมีสักกี่คนที่ทำใจสังหารอดีตคนรักลงได้
