“พวกเจ้าจงคิดให้ดี ที่นี่มีแก่นหุ่นเชิดอยู่เป็นจำนวนมาก หากพวกเจ้าไม่ต้องการ ข้าจะเป็นคนนำมันไปเอง”
หลังจากเฉินเฉียงพูดจบ ก็ยังไม่มีใครที่คิดจะขยับเขยื้อน นี่จึงทำให้เฉินเฉียงนึกโกรธเคืองขึ้นมา
“ในตอนนี้ พวกเราพึ่งจะเข้ามาในป่าใต้ดินได้เพียงไม่กี่วัน แต่นั่นก็ย่อมมีความเสียหายที่พวกเราไม่อาจหลีกเลี่ยงได้อยู่แล้ว”
“และจะมีเรื่องแบบนี้เกิดขึ้นอีกในภายภาคหน้า”
“ถ้าพวกเจ้าไม่อาจปรับตัวได้ พวกเจ้าก็จะตกตายโดยหุ่นเชิดซากศพและจะกลายเป็นหนึ่งในพวกมันไม่ช้าก็เร็ว”
“ข้าไม่คิดจะบังคับพวกเจ้า หากพวกเจ้าไม่อาจทำใจได้ งั้นก็ช่างมันแล้วกัน”
“ชีวิตและความตายของเจ้าล้วนแล้วแต่พวกเจ้านั้นเป็นคนกำหนด”
“แต่….ข้าจะบอกพวกเจ้าไว้ก่อนนะว่าหากพวกเจ้าตัดสินใจผิดไปล่ะก็ ในภายภาคหน้า หากพวกเจ้าต้องการที่จะแข็งข้อต่อไอ้พวกหุ่นเชิดโลหิตและวิหารศักดิ์สิทธิ์ ข้าบอกได้เลยว่าพวกเจ้าไม่อาจทำได้แม้จะเป็นเพียงความฝันก็ตาม”
“หากผู้บ่มเพาะละทิ้งสิ่งที่เปรียบได้ดั่งอาวุธของตนไป พวกเจ้านั้นคิดจริงๆเหรอว่าพวกเจ้าจะสามารถปกป้องคนทั่วไปบนโลกใบนี้จากเงื้อมมือของไอ้พวกหุ่นเชิดโลหิตและวิหารศักดิ์สิทธิ์ได้น่ะ”
