บทที่ 349 ตั้งแต่นี้ไป ข้าก็คือหงยวิ๋น
ขณะนี้ กำลังสรุปประสบการณ์ของ “หงยวิ๋น”…
ท่านเป็นผู้มีวาสนาใหญ่โดยกำเนิด ได้รับความเอ็นดูจากฟ้าดิน การบำเพ็ญสำหรับท่าน ก็ประหนึ่งกินข้าวดื่มน้ำ ง่ายดายไร้ซึ่งอุปสรรค
“…ไม่น่าเชื่อว่าจะสำเร็จจริงๆ”
ลวี่หยางเห็นหงยวิ๋นถูกคัมภีร์ร้อยชาติเข้าครอบครองโดยสมบูรณ์ จึงค่อยผ่อนลมหายใจออก รู้แน่ชัดว่า เจินจวินโอสถทองคำที่กลับชาติมาเกิดผู้นี้ ตกอยู่ในแผนลับของตนโดยสมบูรณ์แล้ว
‘แต่โบราณกาลมา ข้าก็สมควรนับเป็นผู้แรก!’
การกลับชาติมาเกิดของเจินจวิน ล้วนผ่านแดนยมโลก ล้างร่องรอยทั้งปวง ปิดบังเส้นแห่งกรรม คิดจะคำนวณหา แทบเป็นไปไม่ได้ โดยหลักการแล้วไร้จุดให้ล่วงรู้
แต่ดันมาพบพานกับตัวประหลาดอย่างลวี่หยาง ที่หาได้ใช้การคำนวณไม่ หากแต่ติดตามการกลับชาติเกิดอย่างเงียบเชียบ ไล่ตาม แล้วลอบจู่โจม วิธีการเช่นนี้ แม้แต่อั้งเซียวก็ยังไร้ความสามารถกระทำ เพราะหากไม่นับตัวเขาเองแล้ว ก็ไม่มีผู้ใดในใต้หล้าอาจทำให้จิตวิญญาณแยกยังมีสติระหว่างการกลับชาติเกิดได้
‘ครั้งนี้ คัมภีร์ร้อยชาติสมควรได้ลิ้มรสอย่างสาแก่ใจแล้ว’
ลวี่หยางจ้องมองจิตวิญญาณของหงยวิ๋นเบื้องหน้าไม่วางตา เห็นทั่วทั้งร่างหลั่งไหลด้วยแสงทอง ถูกคัมภีร์ร้อยชาติกลืนกินประหนึ่งพยัคฆ์หิวกระหาย
แสงทองสายนั้นแลดูธรรมดาสามัญ
แต่เมื่อจิตของลวี่หยางจดจ่อแน่วแน่ลงไปอย่างแท้จริง กลับมิอาจหักห้ามความปรารถนาที่ผุดขึ้นมาสายหนึ่งได้
