เมื่อเห็นท่าทางของเฉินเฉียงยามที่ได้ปรากฏ หยานเสวี่ยก็ได้ยิ้มหวานออกมา “ข้าไม่เป็นอะไรหรอก แต่มีบางอย่างเกิดขึ้นกับเมิ่งน้อยน่ะ”
ฮื้ม
เมื่อเห็นว่าหยานเสวี่ยนั้นยังสบายดี เฉินเฉียงก็โล่งใจ
แต่เมิ่งน้อยนี่….ไม่ใช่ว่าเจ้านี่อยู่แต่ในโลกใบเล็กของหยานเสวี่ยไม่ใช่รึ
หากว่ากันตรงๆแล้ว ตลอดเกือบปีที่ผ่านมานั้น เมิ่งน้อยสมควรจะอยู่ในช่วงเก็บตัวบ่มเพาะ แล้วจะมีสิ่งใดเกิดขึ้นกับเจ้านั่นได้กัน
“เอาล่ะ ให้ข้าเข้าไปดูหน่อยสิ”
หยานเสวี่ยพยักหน้ารับ ก่อนจะเปิดโลกใบเล็กให้เฉินเฉียงเข้าไป
ในโลกใบเล็ก เมิ่งน้อยยังคงหลับตาเข้าสู่ภวังค์บ่มเพาะอยู่
อย่างไรก็ตาม เฉินเฉียงนั้นต้องประหลาดใจเพราะแก่นวิญญาณที่อยู่ข้างๆเมิ่งน้อยนั้นหายไปอย่างรวดเร็วจนสังเกตได้ด้วยตาเปล่า
ถึงแม้หยานเสวี่ยจะใช้พลังฟ้าดินของตนเปลี่ยนเป็นกองแก่นวิญญาณให้กับเมิ่งน้อยในทุกๆวัน แต่นั่นก็หาได้เพียงพอกับความต้องการของเมิ่งน้อยไม่
เจ้าเด็กนี่เป็นสัตว์ประหลาดที่เติบโตโดยการกลืนกินเพียงแก่นวิญญาณเพียงเท่านั้น นี่จึงทำให้เวลาที่เมิ่งน้อยต้องการพลังฟ้าดินจึงต้องการมากกว่าสัตว์ประหลาดทั่วไปอย่างน่าสะพรึงกลัว
