เมื่อเห็นแบบนี้ เฉินเฉียงก็ได้นำก้อนผลึกสีม่วงออกมาจากโลกใบเล็กของตนแสนก้อนอย่างไม่อิดออดแต่อย่างใด
เพียงตอนที่เมิ่งน้อยสัมผัสได้ถึงก้อนผลึกสีม่วงที่อยู่ในระยะสัมผัสของมัน เปลือกตาของเมิ่งน้อยกระตุกเล็กน้อย ก่อนที่ก้อนผลึกสีม่วงนี้จะหายไปในชั่วพริบตา
“ฮี่ฮี่ฮี่ ไอ้เด็กนี้ ข้าล่ะอยากเห็นนักว่าท้องน้อยๆของเจ้าจะรับสิ่งนี้ได้สักเท่าไหร่”
เฉินเฉียงพูดยั่วยุออกมาในทันทีที่เห็น
หลังจากนั้นเขาก็แทบจะเทแก่นหุ่นเชิดออกมาจากโลกใบเล็กของตนเลยทีเดียว เพราะในทันทีที่แก่นหุ่นเชิดไปอยู่ในระยะของเมิ่งน้อย มันจะหายไปอย่างรวดเร็ว
หลังจากฉากเดิมได้เกิดซ้ำๆประมาณสี่ชั่วโมง ในที่สุดแก่นหุ่นเชิดและแก่นวิญญาณที่อยู่รายรอบเมิ่งน้อยก็หยุดสลายหายไป
ดูเหมือนว่าเมิ่งน้อยนั้นจะมีถึงจุดอิ่มตัว จนทำให้อัตราการดูดซับพลังฟ้าดินนั้นลดน้อยถอยลงจนหยุดไป
เมื่อเห็นฉากนี้ เฉินเฉียงหาได้รอช้าไม่ เขาห่อหุ้มเมิ่งน้อยเอาไว้โดยขอบเขตเจตจำนงแห่งการต่อสู้ของเขา เพราะกลัวว่ากระบวนการทะลวงขั้นของเมิ่งน้อยนั้นจะทำให้โลกใบเล็กของหยานเสวี่ยต้องเสียหาย
