หลังจากผ่านไปสักพัก ท้องของเมิ่งน้อยก็เริ่มโป่งพองราวกับลูกโป่งที่ถูกสูบลมเข้าไป จนทำให้รูปร่างของมันนั้นแปลกหูแปลกตาพิกล
แต่เพียงไม่นาน เฉินเฉียงก็เริ่มมีสีหน้ากระตุกก่อนที่จะรีบปรับเปลี่ยนขอบเขตเจตจำนงแห่งการต่อสู้ของเขาให้อยู่ในสภาพอ่อนนุ่ม
เพียงแค่เฉินเฉียงปรับเปลี่ยนเสร็จ เขาก็เห็นพลังฟ้าดินของเมิ่งน้อยทะลักออกมาจากร่าง จนทะลักออกมาเกินกว่าขอบเขตเจตจำนงแห่งการต่อสู้ของเขาไปสองเท่าเลยทีเดียว
ยังดีที่เฉินเฉียงนั้นเตรียมการไว้ก่อนแล้ว ไม่อย่างนั้นล่ะก็คลื่นพลังที่รุนแรงขนาดนี้ย่อมส่งผลกระทบต่อโลกใบเล็กของหยานเสวี่ยอย่างแน่นอน
หลังจากกระบวนการเสร็จสิ้น ดวงตาของเมิ่งน้อยก็ได้เปิดออก
เมื่อเห็นแบบนี้ เฉินเฉียงก็เก็บงำขอบเขตเจตจำนงแห่งการต่อสู้ของเขาไป
“เจี๊ยกเจี๊ยก...”
ในตอนที่เมิ่งน้อยเปิดตาออกมา เมื่อมันเห็นเฉินเฉียงก็รีบไต่ขึ้นไปบนแขนของเขาในทันที
“เฮ้ เมิ่งน้อย เจ้านั้นควรจะอยู่ในระดับราชันย์สัตว์ประหลาดขั้นต้นแล้วไม่ใช่รี หากพูดกันตรงๆแล้วน่ะนะ ด้วยระดับบ่มเพาะของเจ้าน่าจะเปลี่ยนเป็นร่างมนุษย์และพูดได้แล้วไม่ใช่รึไง”
เฉินเฉียงนั้นอดไม่ได้ที่จะถามคำถามนี้ออกมาจริงๆ
