“เจี๊ยกเจี๊ยกเจี๊ยก...”
เขานั้นไม่คิดว่าเมิ่งน้อยนั้นก็ยังพูดคุยภาษาสัตว์กับเขาอยู่เช่นเดิม
แน่นอนว่าเฉินเฉียงไม่ได้ว่าอะไร
เพราะยังไงซะเขานั้นมีทักษะภาษาสัตว์ไว้พูดคุยอยู่ดี
และเป็นอย่างที่เฉินเฉียงคิด เมิ่งน้อยนั้นอยู่ในระดับราชาสัตว์ประหลาดมาต้องแต่เมื่อปีก่อนแล้ว
ยิ่งไปกว่านั้น มันยังสามารถแปลงร่างเป็นมนุษย์หรือแม้แต่พูดคุยภาษามนุษย์ได้อีก
อย่างไรก็ตาม หากว่าเมิ่งน้อยนั้นยังอยู่ในร่างสัตว์ประหลาดแบบนี้ มันจะทำได้เพียงการส่งเสียงผ่านจิตวิญญาณเป็นภาษามนุษย์ได้เท่านั้น
หรือจะให้พูดอีกอย่างก็คือ เจ้านี่ต้องการคงสภาพความน่ารักน่าเอ็นดูของมัน เพื่อที่จะให้ได้รับความรักจากหยานเสวี่ยและเฉินเฉียงไว้เพียงเท่านั้น
เฉกเช่นคำกล่าวที่ว่า ใจผู้หญิงนั้นลึกล้ำประดุจดั่งก้นทะเล
และใจของสัตว์ประหลาดนั้น ดูเหมือนว่าจะลึกล้ำไปถึงก้นสมุทรไปเลยกระมัง
“พอเลย ไอ้เจ้านี่ ออกไปหาแม่เจ้าได้แล้วไป”
หยานเสวี่ยที่อยู่ด้านนอกนั้นได้รับรู้เหตุการณ์ที่ในโลกใบเล็กของเธออยู่ตลอด เพียงเธอได้ยินคำพูดของเฉินเฉียง เธอก็รีบเปิดโลกใบเล็กของตนในทันที
“เจี๊ยกเจี๊ยก...”
