ถึงแม้ก่อนหน้านี้เขานั้นจะพูดจาใส่เฉียวซี่เอ๋ออย่างยโสโอหังไปก็ตาม
แต่เขาเองก็ได้เห็นว่าผู้คุมหอของตนตกตายต่อหน้าต่อตาด้วยน้ำมือของเฉินเฉียงเช่นเดียวกัน
แม้กระทั่งจนถึงตอนนี้ เขาเองก็ยังไม่รู้เลยว่าผอ.จ้งนั้นทำยังไงถึงได้ฆ่าผู้คุมหอของเขาตายได้อย่างง่ายดายนัก โดยไม่อาจต้านทานได้แม้จะกระบวนท่าเดียว
ต่อให้ในตอนนี้เขามั่นใจขนาดที่ว่าต่อให้ต้องสู้กับผู้คุมหอของตนเองก็ยังไหว แต่เขานั้นหาได้มั่นใจในการต่อสู้กับผอ.จ้งผู้ลึกลับผู้นี้ไม่
เฉินเฉียงที่อยู่ในรูปลักษณ์ของผอ.จ้งในตอนนี้ที่กำลังนั่งอย่างเอื่อยเฉื่อยบนฝากฟ้านั้นก็ได้คลอนหัวโยกไปมาด้วยรอยยิ้ม
“หลูอัน…สินะ ไม่ใช่ว่าเจ้านั้นต้องการสังหารผอ.ผู้นี้รึ”
“เข้ามาสิ เจ้านั้นอย่าได้ให้ผอ.ผู้นี้ต้องรอนาน”
