บทที่ 507 หายนะ
เอื๊อออก
หลิวเกิ้งผู้ซึ่งกำลังรู้สึกได้ราวกับลำคอของเขากลายเป็นทะเลทรายที่แห้งผากนั้นต้องยืนนิ่งอึ้งตะลึงงันกับฉากเหตุการณ์ที่แสนน่าฉงนสนเท่ห์จนทำให้เขานั้นต้องนิ่งอึ้ง
นั่นก็เพราะหุ่นเชิดซากศพทั้งสามตนของเขานั้นได้พุ่งผ่านทะลุตัวหลิวเซียนไปราวกับว่าเขาไม่มีตัวตนอยู่
และที่น่าสะพรึงยิ่งกว่าคือหลิวเซียนที่เขาเห็นยังยืนนิ่งโดยมีมือที่ไพล่หลังราวกับไม่ได้รับผลจากการโจมตีใดๆ
จะมีสิ่งหนึ่งที่เปลี่ยนนั้นก็คงเป็นเพียงรอยยิ้มที่เหยียดกว้างกว่าเดิมเพียงเท่านั้น
“โย่ ไอ้เวรแซ่เดียวกัน ไม่ใช่ว่าเจ้านั้นจะวิ่งหนีไม่ใช่เรอะ…เฮ้อ ช่างน่าเสียดายนัก”
“ต่อให้เจ้าคิดจะหนีตอนนี้ก็ไม่ทันแล้วล่ะนะ”
เมื่อเฉินเฉียงที่อยู่ในรูปลักษณ์ของหลิวเซียนได้พูดจบลง หลิวเกิ้งก็ทำได้เพียงยืนนิ่งไม่ไหวติง
นั่นก็เพราะฉากที่เขาเห็นน่าสะพรึงเกินไป น่าสะพรึงยิ่งกว่าฉากก่อนหน้า
นั่นก็เพราะเขาได้เห็นหน้าของหลิวเซียนที่เฉินเฉียงได้เปลี่ยนรูปลักษณ์อยู่นั้น เปลี่ยนไปในชั่วพริบตา
และมันกลายเป็นหน้าของผอ.จ้ง ที่แสดงออกมาอย่างเย็นชา
