“อ้ะ….สัตว์วิญญาณ….”
ศิษย์แผนกหุ่นเชิดโลหิตผู้หนึ่งผู้ซึ่งเห็นว่าสัตว์วิญญาณตัวหนึ่งที่พึ่งพบเจอไม่มีร่องรอยของจิตวิญญาณก็รีบพุ่งเข้าไปฆ่าฟันมันในทันที
แต่เป็นเพียงตอนที่เขาปลดปล่อยหุ่นเชิดโลหิตออกมา หุ่นเชิดโลหิตของลี่หยังก็ได้พุ่งตรงไปเขมือบหุ่นเชิดโลหิตของศิษย์แผนกหุ่นเชิดโลหิตผู้นี่ส่งตรงลงท้องไป
ศิษย์แผนกหุ่นเชิดโลหิตผู้นี้ได้เดือดดาลขึ้นมาก่อนที่จะโวยวายดุด่าอย่างไม่คิดถึงชีวิตตน “ท่านผู้แทนวิหารศักดิ์สิทธิ์ ศิษย์ผู้นี้พึ่งฆ่าสิ่งมีชีวิตที่ไม่รู้จักไป มันไม่ใช่การข ขัดคำสั่งแต่อย่างใดแล้วทำไมท่านถึงฆ่าหุ่นเชิดโลหิตของข้ากัน”
“เอ่ออออ” ลี่หยังเกาหัวแกรกในทันทีอย่างเขินอายก่อนจะพูดออกมา “ข้าขอโทษด้วยจริง พอดีเห็นเจ้าลั่นปากออกมาว่าสัตว์วิญญาณ มือของข้าก็เลยลั่นสั่งหุ่นเชิดโลหิตของข้าไป”
“แต่ในเมื่อเจ้านั้นแสดงออกมาอย่างไม่เคารพข้า เจ้าเองก็สมควรตายอยู่แล้ว”
“แต่ก็อีกล่ะนะ ในเมื่อหุ่นเชิดโลหิตของเจ้าไม่อยู่แล้ว เจ้าก็ตามมันไปอยู่ด้วยกันก็แล้วกันเนาะ”
เมื่อพูดจบ หุ่นเชิดโลหิตของลี่หยังก็ดูดกลืนศิษย์แผนกหุ่นเชิดโลหิตผู้นี้ไปจนเหือดแห้ง
มือลั่น
