“แม่งเอ๊ย อยู่ไปก็ตายเปล่า ข้าว่าพวกเราแยกย้ายกันไปดีกว่า”
“รอให้พ่อคนนี้หนีออกไปจากที่นี่ได้ก่อนเถอะ หลังจากที่พ่อคนนี้ยกระดับบ่มเพาะให้สูงกว่านี้ได้เมื่อไหร่ พ่อคนนี้จะไปเข่นฆ่าพวกแกถึงวิหารศักดิ์สิทธิ์”
ลี่หยงที่ทำตัวโหดร้ายป่าเถื่อนอย่างเกินกาลนี้ได้ทำให้ศิษย์แผนกหุ่นเชิดโลหิตทุกคนทนไม่ไหวอีกต่อไป
และนี่ทำให้ศิษย์แผนกหุ่นเชิดโลหิตที่เหลือกระจัดกระจายไปในทุกทิศทุกทางพลางออกปากสาปแช่งลี่หยงและวิหารศักดิ์สิทธิ์อย่างไม่ขาดปาก
ลี่หยงที่ยังคงลอยอยู่บนฟ้าหาได้แยแสต่อคำสาปแช่งเหล่านี้ไม่ เพราะอีกไม่นาน ศิษย์แผนกหุ่นเชิดโลหิตเหล่านี้จะกลายเป็นอาหารโลหิตของเขาเพียงเท่านั้น
ในโลกที่ปลาใหญ่กินปลาเล็ก จะมีสิ่งใดที่สำคัญไปได้อีกกัน
มันก็ต้องเป็นระดับบ่มเพาะอยู่แล้วไม่ใช่รึไง
และด้วยระดับบ่มเพาะของเขาแล้ว มันย่อมสูงพอที่จะจัดการเพียงปลาเล็กปลาน้อยเหล่านี้
ส่วนไอ้คำสาปแช่งพวกนั้นมันก็เป็นได้เพียงคำสั่งเสียก่อนตายของอาหารโลหิตของเขาเหล่านี้เพียงเท่านั้น
