แต่ไม่ว่าจะยังไงก็ตาม หลิวฉิงหยุนในตอนนี้ไม่ได้มีทางเลือกแต่อย่างใด เขาค่อยๆบินไปหาเฉินเฉียงที่อยู่ในรูปลักษณ์ของผอ.จ้งอย่างช้าๆพร้อมกับคิดคำนวณความเป็นไปได้อย่างสุดเพื่อที จะหาวิธีการตอบโต้
เฉินเฉียงก็เผยรอยยิ้มออกมาในทันทึเมื่อเห็นท่าทางของหลิวฉิงหยุนที่กำลังลอยเข้ามาหาเขาในตอนนี้ หลังจากพอจะคาดเดาได้ว่าหลิวฉิงหยุนนั้นกำลังจะคิดทำสิ่งใด นี่จึงทำให้เฉ ฉินเฉียงชี้ไปในทิศทางหนึ่งแล้วพูดออกมา
“ท่านผู้อาวุโสสูงสุดหลิวฉิงหยุน ท่านยังพอจดจำนางได้หรือไม่”
เฉินเฉียงชี้ไปที่หยานเสวี่ยแล้วถามออกมา
หลิวฉิงหยุนเมื่อได้ยินแม้จะมีหน้าตากระตุกไปบ้าง แต่ก็ลองหันไปดู และเมื่อเห็นใบหน้าของหยานเสวี่ยแล้ว ใบหน้าของเขาก็ราวกับจะเปลี่ยนไปอย่างสิ้นเชิง
-ไม่ใช่ว่านางผู้นี้อยู่กับเฉินเฉียงไม่ใช่รึ หรือว่าเด็กนั่นไม่อาจเข้าร่วมสำนักเต๋าสวรรค์ชั้นฟ้าได้กัน-
-หากเป็นเช่นนั้นจริง เฉินเฉียงก็ควรจะตกตายเฉกเช่นภาพฉายเมื่อครู่เสียกระมัง-
อย่างไรก็ตาม เมื่อหลิวฉิงหยุนสังเกตท่าทางของหยานเสวี่ยดีๆแล้ว เขากลับพบว่าเธอนั้นไม่ได้มีท่าทางเศร้าหมองแต่อย่างใด ออกจะผ่อนคลายเสียด้วยซ้ำไป แถมเธอยังยิ้มตอบเขาเสียอีก
