บทที่ 346 ฟ้าดินสงบสุขหกสิบปี
เสียงระเบิดกึกก้องดังขึ้น ร่างของหงยวิ๋นพลันแตกกระจายเผยให้เห็นดวงจิตซึ่งถูกแก่นแท้ทองคำห่อหุ้มไว้อย่างแน่นหนา แววตาเจือความโกรธเกรี้ยวถึงขีดสุด
…ล้มเหลวอีกแล้ว!
แม้ในรอบห้าพันปีที่ผ่านมาเขาจะเคยชินกับความล้มเหลวมิใช่น้อย ทว่าในครั้งนี้กลับเป็นความหวังที่สูงสุด เทียบได้ว่าจวนเจียนจะสัมฤทธิ์อยู่แล้ว แต่สุดท้ายกลับ…ไม่อาจคว้าไว้ได้!
หงยวิ๋นแตกต่างจากผู้บำเพ็ญเพียรขั้นวางรากฐานทั่วไป เขาคือผู้กลับชาติมาเกิดจากเจินจวิน ต่อให้ล้มเหลวในการแสวงหาโอสถทองคำก็มิได้กลายเป็นวิถีกรรมแห่งมรรคผล หากแต่มีแก่นแท้ทองคำคอยคุ้มครองจิตวิญญาณ แดนยมโลกจึงส่งมือมารับไปเข้าสู่ห้วงวัฏสงสาร เริ่มต้นวงจรเกิดใหม่อีกครา ทว่าเช่นนี้แล้ว…การจะไต่กลับมาสู่ระดับบ่มเพาะเดิม ต้องใช้เวลาอีกกี่มากน้อยกันเล่า?
“จงกวง…จงกวง!!!”
หงยวิ๋นคำรามในใจอย่างไม่อาจอดกลั้น ความคลุ้มคลั่งหลังจิตใจถลำลึกแตกหัก ทำให้ความคิดฟุ้งซ่านพรั่งพรูราวห่าฝน จะใช้สายน้ำแห่งห้วงมหาสมุทรทั้งสิ้นมาล้างก็ไม่อาจลบล้างความคั่งแค้นนี้ได้เลย…
ทว่าเขายังมิอาจอ้อยอิ่งอยู่ ณ ที่เดิม
เบื้องหน้ามีเจินจวินอยู่มากมาย แต่เขากลับเหลือเพียงดวงจิตที่ถูกห่อหุ้มด้วยแก่นแท้ทองคำ หากมิเร่งขานรับการเชื้อเชิญจากยมโลกโดยพลัน ก็ย่อมมีแต่หนทางดับสูญสถานเดียว!
“…ไป!”
วินาทีนั้นเอง ประตูยมโลกพลันแย้มเปิด ร่างของหงยวิ๋นหายวับจากที่เดิมดั่งสายฟ้าฟ
