เมื่อได้ยินแบบนี้ เฉินเฉียงก็ลอบสบถออกมาอยู่ในใจ
แต่ด้วยการที่เขานั้นยังสงสัยอยู่ว่ารองจ้าววังผู้นี้มาทำบ้าอะไรที่นี่ เขาจึงทำได้เพียงอดทนเข้าไว้
“รองจ้าววังกงซุน ข้าขอถามได้หรือไม่ว่าท่านมาทำอะไร” เฉินเฉียงถามออกมาด้วยน้ำเสียงที่ดุร้าย
เมื่อกงซุนหยูหมิงเห็นว่าเฉินเฉียงไม่ได้สนใจเสียงผ่านจิตวิญญาณของตนแต่กลับถึงเป้าหมายที่ตนมาที่นี่ด้วยน้ำเสียงที่ไม่เป็นมิตร นี่ทำให้ใบหน้าของเขาเย็นชาอย่างที่สุด
“ผอ.จ้ง ข้ามาที่นี่ตามคำสั่งของท่านจ้าววิหารเพื่อช่วยท่านในการจัดการปัญหาที่เกิดขึ้นทั่วทั้งโลกใบนี้”
“ก็ดี” เฉินเฉียงพูดออกมาด้วยน้ำเสียงที่นุ่มลึก “ท่านรองจ้าววิหารกงซุน ในเมื่อท่านต้องการช่วยเหลือพวกเราก็จงทำในสิ่งที่ท่านสมควรจะกระทำ”
“แต่ข้าแนะนำว่าท่านไม่สมควรเข้ามายุ่มย่ามกับเรื่องของคนอื่น”
“หากท่านยังคงทำตัวให้ชื่อเสียงของข้าในฐานะที่เป็นผู้รวบรวมเหล่าศิษย์จากสำนักเต๋าต่างๆบนโลกปีศาจมาเช่นนี้ ก็อย่าได้หาว่าผอ.ผู้นี้ไม่ไว้หน้าท่านรองจ้าววิหารเลยก็แล้วกัน”
