“ที่นี้แกเข้าใจรึยังล่ะ”
“พวกแกนั้นมีค่าแค่เป็นหุ่นเชิดของพวกข้าเท่านั้นแหล่ะ ฮ่าฮ่าฮ่า”
เว่ยกังหัวเราะออกมาอย่างสะใจแล้วพูดต่อ “ไอ้เด็กเวร ดูเหมือนว่าเจ้าเองจะเป็นผู้อยู่จุดสูงสุดบนโลกใบนี้สินะ แล้วแกทำอะไรได้บ้างวะ”
“แล้วแกรู้รึเปล่าว่าในร่างของพวกมันนั้นยังมีผู้คนอยู่อีกนับล้านอยู่ในโลกใบเล็กของพวกมันน่ะ ห้ะ”
“ฮ่าฮ่าฮ่า…”
“ช่างเป็นแหล่งอาหารโลหิตที่น่าอัศจรรย์ยิ่งนัก”
“เพียงแค่ข้านำพวกมันกลับไป ข้าจะสร้างผลงานชิ้นใหญ่ชิ้นโตเลยละเว้ย”
“ตราบใดที่ผลงานของข้าผู้นี้ไปเข้าหูเข้าตาของผู้อาวุโสระดับสูง ข้าบอกได้เลยว่าเมื่อถึงยามนั้น ผู้บ่มเพาะของพวกข้านั้นจะแห่กันมาที่นี่เพื่อให้ได้รับสุดยอดแหล่งอาหารเลือดพวกนี้กันอย่างไม่หวาดหวั่น”
“และเมื่อถึงเวลานั้น ไอ้เด็กเวร ต่อให้แกรวบรวมทุกชีวิตไว้เพื่อปกป้องและซ่อนพวกมัน แต่นั่นก็จะทำให้พวกข้าจัดการพวกมันได้ง่ายขึ้นเท่านั้นล่ะเว้ย”
แม้คำพูดของเว่ยกังจะดูโหดร้ายอย่างเกินกาล แต่นั่นก็ไม่ได้เกินเลยจากการคาดการณ์ของเฉินเฉียงแต่อย่างใด
