ด้วยการที่หลิงเว่ยนั้นพูดออกมาโดยสูญเสียตัวตนที่คอยรักษาภาพพจน์ไปจนเกือบหมดสิ้นออกมา นี่ทำให้เฉินเฉียงรับรู้ได้ว่าหลิงเว่ยนั้นห่วงใยเขาถึงขนาดไหน และนี่ทำให้เฉินเฉียงเผยรอยยิ้มออกมาก่อนจะพูดตอบ “ผู้สั่งการหลิง ก่อนหน้านี้เป็นเพราะข้าพึ่งจะฟื้นคืนสภาพร่างและตกเข้าสู่ภวังค์ทำให้ข้าไม่ได้รับรู้ว่าเกิดสิ่งใดขึ้นกับข้าบ้างน่ะ”
“ว่าแต่ ทำไมพวกท่านถึงได้มาอยู่นี่กันล่ะ”
หลังจากเฉินเฉียงกลับฟื้นคืนสติอย่างสมบูรณ์ เขาก็รับรู้ได้ว่าที่นี่คือโลกใบเล็กของฮูเตี๋ยน และนี่ทำให้เขาสัมผัสได้ว่าผู้คนจากอาณานิคมเขาหมางล้วนแล้วอยู่ที่นี่ นี่ทำให้เขาอดที่จะนึกสงสัยไม่ได้
“ไอ๊หยา….”
หลิงเว่ยถอดถอนลมหายใจออกมาอย่างยาวในทันที “เฉินเฉียง กับเรื่องนี้ต้องขอบคุณท่านผู้อาวุโสสูงสุดฮูเตี๋ยนแห่งฮุยตู๋นั่นแหละ”
