“เมื่อสักครึ่งเดือนก่อนเห็นจะได้ สิ่งมีชีวิตที่ไม่รู้จักได้ปรากฏตัวใกล้กับอาณานิคมของพวกเรา มันโผล่ออกมาอย่างกับลมบ้าหมูที่ไม่รู้มาจากไหน พวกมันเข้าไปในอาณานิคมเขาหมางตอนที่พวกเรายังไม่ทันได้ตั้งตัวเลยด้วยซ้ำ ยังดีที่ท่านผู้อาวุโสสูงสุดฮูเตี๋ยนมาถึงได้ทันและรีบพาพวกเราเข้ามาในโลกใบเล็กของท่านในทันที”
“หลังจากนั้นท่านผู้อาวุโสสูงสุดฮูเตี๋ยนก็ได้นำพาผู้คนอีกจากสองเผ่าพันธุ์อีกจำนวนมากมายเข้ามาไว้ในโลกใบเล็กของท่าน”
“ยังดีที่ในตอนนี้ทั้งสามเผ่าพันธุ์สงบศึกกันแล้ว ทำให้พวกเรานั้นมีความเป็นอยู่ที่ค่อนข้างจะผ่อนคลายในโลกใบเล็กดวงนี้”
“ส่วนสถานการณ์ที่ด้านนอกนั้น ข้าว่าเจ้าเองก็สมควรจะรับรู้มาแล้ว ว่าแต่เจ้าไม่เป็นอะไรใช่รึเปล่า”
เมื่อได้ยินแบบนี้ หัวใจของเฉินเฉียงก็ได้หนักอึ้งขึ้นมา
ความรู้สึกตื่นเต้นยินดีที่เขาได้รับมาก่อนหน้านี้หายไปในบัดดล
ด้วยสถานการณ์การรุกรานจากโลกปีศาจที่พึ่งจะยังเกิด ถึงแม้จะไม่อยากแต่ทั้งสามเผ่าพันธุ์ก็ทำได้เพียงอาศัยโลกใบเล็กนี้เป็นบ้านได้เพียงเท่านั้น
เป็นตอนนี้ที่เฉินเฉียงปล่อยกระแสจิตออกไป
