ถึงแม้สติปัญญาที่ว่ามันจะน้อยนิด แต่มันก็ยังเพียงพอที่จะมอบสติปัญญาเหล่านี้ให้กับหุ่นเชิดซากศพที่ไม่มีวิญญาณหลงเหลือไว้ในร่างแล้ว
และด้วยสติปัญญาที่น้อยนิดนี้เอง ถึงแม้ผู้บ่มเพาะบนเส้นทางหุ่นเชิดโลหิตและหุ่นเชิดโลหิตที่แบ่งแก่นโลหิตให้มันจะตาย แต่มันก็ยังจดจำใบหน้าของผู้สร้างมันเอาไว้ได้
นอกจากนี้ สิ่งทำให้หุ่นเชิดซากศพจดจำหน้าตาของผู้เป็นนายของพวกมันได้นี้จะมีพลังฟ้าดินอยู่ มันถูกเรียกว่าแก่นหุ่นเชิด และเท่าที่เขาอ่านดูก็พบว่ามันมีพลังฟ้าดินสูงเสียยิ่งกว่าแก่นวิญญาณชั้นสูงเสียอีก
การมาในครั้งนี้ ถึงแม้เฉินเฉียงจะรู้แล้วว่าตนเองไม่สามารถสร้างหุ่นเชิดซากศพได้ด้วยตนเอง แต่อย่างน้อยๆมันก็ทำให้เขาเข้าใจถึงความลับของผู้บ่มเพาะบนเส้นทางหุ่นเชิดโลหิต และนี่ทำให้เขานั้นไม่ถือว่าเสียเวลาที่มาแต่อย่างใด
แต่ที่เฉินเฉียงยังคงรู้สึกเสียดายอยู่บ้างก็คงเป็นเพียงการที่เขายังไม่อาจหาที่มาของเคล็ดวิชานี้ได้ในการมาครั้งนี้เพียงเท่านั้น
ดูเหมือนว่าความลับส่วนใหญ่จะถูกเก็บไว้ที่วิหารศักดิ์สิทธิ์จริงๆ
