โดยเฉพาะอย่างยิ่ง ชายคนนี้เองก็เป็นถึงอดีตศิษย์ของสำนักเต๋าสวรรค์ชั้นฟ้า มีหรือที่เขาจะปล่อยโอกาสที่เป็นไปได้นี้ให้ผ่านเลยไป
และกับคนรูปร่างนิสัยเช่นนี้ ตราบใดที่พวกเขาได้รับตำแหน่งที่ใหญ่โต พวกเขายินดีทำทุกอย่างเพื่อให้ได้มันมา
หรือจะให้พูดอีกอย่างก็คือ ยามใดที่หมดประโยชน์ เขาก็สามารถถีบหัวส่งเข่นฆ่าได้ราวกับเหลือบไรที่บินผ่านมา
เฉกเช่นในครั้งนี้
เฉินเฉียงในตอนนี้เดินเคียงข้างหลิวเสี่ยวหลันราวกับสนิทสนมกันดี แต่ในความจริงนั้น เป็นเขาที่คอยเดินตามอย่างไม่ห่างกาย
แต่กับหลิวเสี่ยวหลันนั้น เขารู้สึกราวกับได้รับการให้เกียรติอย่างที่สุด
“เสี่ยวหลัน” คำพูดเล็กๆน้อยๆได้หลุดออกมาจากปากของเฉินเฉียง
“ท่านผอ. ศิษย์ออกจากสำนักมานานถึงเก้าปี แต่ท่านนั้นยังจดจำชื่อของศิษย์ได้ ศิษย์ผู้นี้รู้สึกประทับใจยิ่งนัก”
เฉินเฉียงยิ้มออกมาอย่างสุขุม “เสี่ยวหลัน ข้านั้นล้วนแล้วแต่เอาใจใส่ศิษย์ทุกคนที่ได้เข้าร่วมกับวิหารศักดิ์สิทธิ์ ไม่อย่างนั้นข้าจะยอมให้พวกเจ้าเข้ามาทำไมกัน ใช่ไหมล่ะ ”
“อ้อ เสี่ยวหลัน เจ้าในตอนนี้เข้าร่วมกับหอกองโจรหมาป่าอยู่สินะ นี่เจ้าต้องคอยยืนเฝ้ากำแพงเขตแดนแบบนี้อยู่ตลอดเลยรึ”
