เมื่อหลิวเสี่ยวหลันได้ยินก็อดไม่ได้ที่จะถอดถอนลมหายใจออกมา “ท่านผอ.อาจจะยังไม่รู้ แต่พวกเรานั้นได้เคยถูกส่งออกไปภายนอกมามากมายหลายครั้งแล้ว”
“แต่นึกไม่ถึงว่าเมื่อไม่นานมานี้ได้มีคู่ผู้บ่มเพาะลึกลับที่คอยตระเวนไปทั่วทั้งโลกปีศาจและจัดการคนของวิหารศักดิ์สิทธิ์ ราวกับว่าพวกมันว่างงานเลยหาเรื่องหาราวกับพวกเรา นี่จึ งทำให้งานของพวกเราติดขัด และเพื่อไม่ให้สายสัมพันธ์ที่พวกเรามีกับคนทั่วไปต้องหมางเมินกันไปยิ่งกว่านี้ ท่านผู้คุมหอจึงยกเลิกภารกิจทั้งหมด นี่จึงทำให้พวกข้าต้องตกมาอยู่ในสภ ภาพนี้”
“ไหนจะเรื่องที่หลิวเซียนที่เป็นคนทรยศของวิหารศักดิ์สิทธิ์นั่นอีก ทางวิหารศักดิ์สิทธิ์เองก็ส่งคนออกไปไล่ล่าอยู่หลายครั้งหลายหน แต่พวกเราก็ยังไม่ได้ข่าวคราวอันใด นี่ทำให ห้พวกเราต้องปวดหัวยิ่งนัก”
“ท่านผอ. เชิญทางนี้ครับ”
เมื่อพูดจบ หลิวเสี่ยวหลันก็ได้ผายมือไปอีกทาง และเดินเคียงคู่เฉินเฉียงไปตามทางเดินที่ทอดยาว
เฉินเฉียงก็เดินตามหลิวเสี่ยวหลันไปอย่างไม่ห่างเดินเคียงคู่กันไปตามทางเดินนี้
เฉินเฉียงเดินเคียงคู่กับหลิวเสี่ยวหลันพลางพูดคุยไปด้วยพร้อมกับปลดปล่อยกระแสจิตสำรวจพื้นที่โดยรอบ
