ในตอนนี้เองที่ชายวัยกลางคนที่มีอายุประมาณสี่สิบปีได้เดินเข้ามาหาเฉินเฉียงที่อยู่ในรูปลักษณ์ผอ.จ้ง พร้อมกับชายวัยกลางคน คนก่อนหน้า
“ผอ.จ้ง เจ้ากลับมาแล้วรึ เมื่อสองวันก่อนข้าไปที่สำนักเต๋าสวรรค์ชั้นฟ้าเพื่อพบเจ้า แต่ข้ากลับพบว่าเจ้านั้นไล่ตามหลิวเซียนไป” หลังจากชายคนนี้มาถึง เขาก็รีบเร่งกล่าวออกมารา าวกับต้องการสรรเสริญในความกล้าหาญของเฉินเฉียงที่อยู่ในรูปลักษณ์ผอ.จ้ง
คนผู้นี้สมควรจะเป็นคนที่ชื่อหลิวซิน
เฉินเฉียงที่อยู่ในรูปลักษณ์ผอ.จ้งก็แสร้งถอดถอนลมหายใจออกมาแล้วพูดต่อ “ไอ้หลิวเซียนผู้นี้มันช่างลูกเล่นแพรวพราวนัก หลังจากข้าไล่ตามมันไปได้สองวัน ข้าผู้นี้ในที่สุดก็ปล่ อยมันหลุดออกไปจากเงื้อมมือ เออใช่ แล้วท่านผู้ตรวจการ ท่านไปหาข้าทำไมรึ”
ถึงแม้หลิวซินผู้นี้ดูๆไปแล้วจะอยู่รุ่นราวคราวเดียวกับผอ.จ้ง แต่ด้วยการที่เขานั้นเรียกชื่อผอ.จ้งมาตรงๆ นี่แสดงว่าทั้งสองแม้จะไม่ถึงขั้นอาฆาตมาดร้าย แต่ก็คงไม่ได้สนิทสนมอะ ะไรกันมากมาย เฉินเฉียงจึงตัดสินใจเรียกคนผู้นี้โดยใช้ชื่อตำแหน่งแทน
และเป็นอย่างที่เขาคิดเอาไว้ หลิวซินไม่ได้มีอาการผิดสังเกตแต่อย่างใดกลับกัน เขากลับแสดงออกมาด้วยท่าทางเคร่งขรึมขึ้นมา
