“ผอ.จ้ง ในที่สุดเจ้าก็มาสักที ไม่กี่วันก่อนหลิวซินได้ไปหาเจ้าที่สำนักแต่ก็ไม่ได้พบเจอ เขาไม่มีทางเลือกจึงได้กลับมาก่อน ท่านผู้คุมหอเองก็บ่นถึงเจ้าอยู่หลายครั้งหลายคราแล้ว ว”
“โอ้ ท่านผู้คุมหอก็อยู่รึ พาข้าไปได้เลย”
เมื่อพูดจบ เฉินเฉียงก็เดินเข้าไป
แต่เป็นตอนนี้ที่ชายผู้นี้ได้ยื่นมาหยุดเฉินเฉียงที่อยู่ในรูปลักษณ์ผอ.จ้งเอาไว้ ก่อนจะพูดออกมาด้วยท่าทางที่ไม่อยากจะเอ่ย “ข้าต้องขอโทษจริงๆ แต่ท่านผู้คุมหอสั่งออกมาว่าไม ม่มีใครที่จะได้เข้าไปโดยไม่ได้รับการอนุญาตก่อน”
“ผอ.จ้ง เจ้าเองก็รอสักครู่แล้วกัน เดี๋ยวข้านั้นจะไปพาหลิวซินมาหา”
เฉินเฉียงเมื่อได้ยินก็รู้สึกจนปัญญา แต่นั่นก็มีเพียงทางเดียวก็คือเขาต้องรออยู่ที่นี่เพียงเท่านั้น ในระหว่างนี้เขาจึงใช้กระแสจิตสอดส่องพื้นที่โดยรอบ
ดูเหมือนว่าเจ้าของหอที่เขาคิดว่าเป็นฮั่นจุยน่าจะที่ตึกตึกนี้
แต่ในทันทีที่กระแสจิตของเขาพุ่งเข้าไปในอาณาเขตของตึก เขาก็พบว่าตึกนี้มีกำแพงเขตแดนที่ทรงพลังกางกั้นเอาไว้
และดูเหมือนว่าประตูนี้จะเป็นทางเข้าออกเดียวของกำแพงเขตแดนนี้
