หลังจากทั้งสองได้นั่งลง เฉินเฉียงก็เป็นฝ่ายเปิดฉากพูดก่อน “ท่านผู้อาวุโสตง ไม่ว่าข้านั้นจะเป็นใครก็ตาม ท่านและข้าต่างก็มีจุดมุ่งหมายเดียวกัน นั่นก็คือหยุดยั้งการขยายตัวของผู้บ่มเพาะบนเส้นทางหุ่นเชิดโลหิต ถูกต้องไหม”
“แต่ท่านลองคิดดูเรื่องนี้ให้ดีสิ หากพวกเราต่างก็ต้องลงมือเพียงลำพัง แล้วต่างคนต่างสู้กับวิหารศักดิ์สิทธิ์ มันก็ไม่ได้ต่างจากการเอาไข่ไปกระทบหินเพียงเท่านั้น”
“และท่านอย่าได้ลืมไปว่าวิหารศักดิ์สิทธิ์นั้นคือสิ่งศักดิ์สิทธิ์ที่ผู้คนบนโลกปีศาจยึดถือยึดมั่นมาอย่างช้านาน พวกมันย่อมไม่อาจถูกกำจัดสิ้นได้เพียงชั่วข้ามคืน”
“มันก็เฉกเช่นเดียวกับฉากที่ข้าแสดงออกมาในลานประลองนั่นแหละ มีเพียงทำให้ทุกคนได้ประจักษ์ถึงความโหดร้ายของพวกมันกับตาตนเองเท่านั้น ปัญหานี้ถึงจะค่อยๆคลี่คลาย”
“ยิ่งไปกว่านั้นคือเท่าที่ข้ารู้มานั้น นอกจากหอหมาป่าที่เป็นหอสาขาของหอหุ่นเชิดโลหิตแล้ว หออื่นๆนั้นล้วนแล้วแต่ไม่อยากจะทำตามเส้นทางของผู้บ่มเพาะบนเส้นทางหุ่นเชิดโลหิตทั้งหมดทั้งสิ้น”
