บทที่ 344 สรรพสิ่งใต้ฟ้าเหมันต์ล้วนแข่งขันเพื่ออิสรภาพ
สวรรค์แห่งความมิมี เหนือม่านเมฆทับซ้อน…
เรือนร่างของจงกวงยืนอยู่ท่ามกลางหมู่เมฆ แววตาเผยความประหลาดใจอยู่บ้าง ด้วยเหตุที่ครั้งนี้ เขาหาได้จำแลงกายแทนเจินเหรินบรรพกาลดั่งเคย หากแต่ปรากฏกายด้วยรูปโฉมดั้งเดิมของตนเอง
“คารวะสหายนักพรตผู้นี้”
พอสิ้นเสียง เมฆาระลอกหนึ่งพลันลอยต่ำ เผยร่างเฒ่าชราเคราขาวผู้หนึ่ง แววตาทอแววเมตตา มองมายังเขาพลางยิ้มบาง
“ท่านคือผู้แรกที่เหยียบย่างถึงที่นี่”
จงกวงมิได้ตอบคำ หากแต่ยังคงกวาดตามองโดยรอบ ก่อนจะเอ่ยด้วยเสียงทุ้ม
“ข้าเคยนึกคิดว่า ด่านเคราะห์สุดท้ายนี้ คงเป็นภาพยามท่านแสวงหาโอสถทองคำในอดีตกาล… หรือข้าคิดผิด? หรือท่านประสงค์เช่นเดียวกับครั้งก่อน ที่จะสนทนาแลกเปลี่ยนกับข้าก่อนเริ่มลงมือ?”
“ทั้งสองประการกระมัง”
เจินเหรินบรรพกาลยิ้มเล็กน้อย แกว่งแขนเสื้อคราหนึ่ง ม่านเมฆเบื้องหน้าพลันกลายเป็นศาลาน้ำชา เขาก้าวไปนั่งก่อน แล้วจงกวงจึงตามลงนั่งตรงข้าม
“สหายผ่านพ้นสี่ด่านเคราะห์มาแล้ว ไฉนไม่ลองเอ่ยถึงความรู้สึกดูสักครา?”
น้ำเสียงของเจินเหรินบรรพกาลมิเร่งร้อน มิหย่อนคลาย หากมั่นคงและเยือกเย็น “ชั่วชีวิตข้าล้วนเต็มไปด้วยเภทภัย นัยในสายตาของสหายแล้ว…เห็นเป็นเช่นไรบ้าง?”
จงกวงได้ฟังดังนั้น ขมวดคิ้วเล็กน้อย
แต่ไม่นานนักก็คลายสีหน้า กล่าวออกอย่างไม่ปิดบังว่า “สหายมิใช่ผู้ใดที่ผ่านได้โดยง่าย”
“ด่านเคราะห์ทั้งสี่ก่
