บทที่ 343 พรสวรรค์และความพยายาม, ทองคำธาตุเซินมาอยู่ในมือ
ว่าไปแล้ว…ก็ออกจะเหลือเชื่ออยู่บ้าง
ตั้งแต่ต้นจนจบ ลวี่หยางก็เพียงปรารถนาทองเซินหนึ่งสายเท่านั้น แต่เพราะสายทองนี้แท้ๆ เขากลับต้องถูกดึงเข้าไปพัวพันกับแผนการของเหล่าเจินจวินนับไม่ถ้วน
‘ชาติปางก่อน…ตอนที่ข้าแสวงหาไม้ขาลก็เป็นเช่นนี้’
อยู่ดีๆ ก็ถูกอุปสรรคแห่งญาณรู้ของอั้งเซียวครอบงำอย่างไม่มีสาเหตุ ถูกวางแผนการร่วมกับซั่วฮ่วนราวกับคนโง่ วันนี้เพียงแค่ย้อนคิดก็มีแต่น้ำตาขื่นขมพรั่งพรู
เหตุการณ์มาถึงขั้นนี้ เขาก็ไม่แม้แต่จะอยากเอ่ยด่าทออีก
แต่ดีที่ว่า ทุกข์ยากใกล้สิ้นสุดแล้ว
ศึกใหญ่ระหว่างเหล่าเจินจวินใกล้เปิดฉาก ไม่มีผู้ใดว่างมาใส่ใจเขาอีก…ถ้าจะไม่รีบหลบหนีเวลานี้ แล้วจะรอเมื่อไรเล่า?
ลวี่หยางระลึกความคิดขึ้นมาคราหนึ่ง ก็รีบเรียกซิ่วซินเจินเหรินเข้ามา จากนั้นหยิบทองเซินออกมา เตรียมให้หล่อนนำไปส่งยังเรือนกระบี่ซ่อน แล้วให้ร่างแท้ของตนลงมือ สังหารแย่งสมบัติ โดยใช้ลี่เจี๋ยโปวสังหารผู้อื่นอย่างไร้บุญกรรม ไร้ร่องรอยแห่งเหตุก่อนผลหลัง ผู้ใดย่อมสืบหาต้นสายปลายเหตุไม่พบ
‘แน่นอน…แผนการนี้ก็ใช่ว่าจะปลอดภัยนัก’
‘ทว่าเวลานี้อั้งเซียวกับท่านชิงเฉิงเฟยเสวี่ยเจินจวินต่างก็มีเรื่องใหญ่กว่าที่ต้องจัดการ แม้จะพบความผิดปกติ ก็ไม่อาจมีเวลามาค้นหาตัวข้าได้แน่’
ช่วงเวลานี้…ย่อมเพียงพอให้เขาหลบซ่อนตัวอีกครั้ง
ส่วนร่างแยกนั้น…ก็ปล่อยให้เวียนว่ายเกิดให
