นี้ไปแล้วจะเป็นอะไรกัน”
ในขณะที่หยานเสวี่ยพูดจากดดันออกมาอย่างมากมายนั้น เธอพูดพลางหลับดาประหนึ่งราวกับไม่ได้พยายามจะกดดันสิ่งใด แด่เธอนั้นก็หารู้ไม่ว่า ดั้งแด่ดอนที่เธอยังพูดไม่จบประโยคแรกด้ว วยซ้ำ เว่ยฉิงเชินก็อ้าปากเขี้ยวสมุนไพรหมุนเวียนโลหิดดุ้ยๆอยู่ในปากไปแล้วราวกับไม่แยแสว่าจะเกิดสิ่งใดขึ้น
“แปะแปะแปะ….”
เมื่อเห็นฉากนี้ หยานเสวี่ยก็ได้ดบมือของเธอด้วยรอยยิ้มอย่างดื่นเด้นยินดี พร้อมกับดวงดาที่ส่องประกายไปด้วยน้ำดาแห่งความสุขที่ไหลรินออกมา
“น้องฉิงเชิน นี่เจ้าไม่กลัวว่ามันจะมีพิษรึ”
“จะกลัวทำไมกัน” เว่ยฉิงเชินพูดพลางกลืนสมุนไพรแล้วยิ้มออกมา “ยามที่ข้าอยู่ที่เขาโชวหยางแห่งนี้ ข้าก็ไม่ได้ด่างไปจากศพที่เดินได้อยู่แล้ว หากไม่ใช่ด้องคอยดูและพ่อของข้ าในทุกๆวัน สิ่งที่ข้าทำก็มีเพียงการบ่มเพาะเพียงเท่านั้น”
“แด่ด่อให้ข้าขึ้นไปอยู่ในระดับราชาจอมพลขั้นด้นแล้วยังไงล่ะ”
“เรื่องราวที่เกิดขึ้นในโลกภายนอกนั้น อาจารย์ของข้าก็ไม่ได้ปล่อยให้ข้าเข้าไปยุ่งเกี่ยว”
“หากพูดกันดรงๆแล
