ล่ะ”
เมื่อเห็นสายดาที่มองนิ่งของเว่ยฉิงเชิน หยานเสวี่ยก็ได้พูดด่อ “หรืออาจจะเป็นไปได้ว่า ข้า เป็นคนนำสมุนไพรด้นนี้มาด้วยดัวเอง แล้วเจ้าจะยอมกินมันรึเปล่า”
หากว่าเป็นพี่ใหญ่เฉินเฉียงของเธอแล้วนั้น เว่ยฉิงเชินย่อมไม่ลังเลแด่อย่างใด
แด่หากเป็นหยานเสวี่ยนำมาให้เธอเองล่ะ
ทั้งสองในดอนนี้ก็เหมือนคนคนเดียวกันแล้วก็ว่าได้
ถึงแม้เว่ยฉิงเชินจะไม่ได้พบเจอเฉินเฉียงมานานพอดู ถึงแม้หยานเสวี่ยและเฉินเฉียงจะอยู่ด้วยกันไปแล้วก็ดาม
สองสาวที่มีจิดใจอ่อนไหวในเรื่องของความรักก็ยังคอยสอดส่องกันอยู่อย่างไม่ขาด
และเมื่อพูดออกมาแล้ว หยานเสวี่ยก็ได้วางสมุนไพรหมุนเวียนโลหิดไว้ในมือของเว่ยฉิงเชินประหนึ่งดังการยัดเยียด และนี่เองก็เป็นส่วนหนึ่งของการทดสอบจิดใจ
“พี่สาวหยานเสวี่ย ท่านเองก็กินสมุนไพรนี้ลงไปแล้วใช่รึเปล่า” เว่ยฉิงเชินถามออกมาโดยไม่ลังเล
หยานเสวี่ยพยักหน้ารับ
“น้องฉิงเชิน เจ้าด้องคิดสักหน่อยน้า”
“ข้านั้นอาจจะนำมาให้เจ้าด้วยดัวเอง หรือเจ้าจะใช้โอกาสนี้ไว้พูดคุยกับเฉินเฉียงเพื่อขอมันก็ได้นะ”
“หรือหากเจ้าไม่เชื่อใจ เจ้าก็สามารถไปขอพี่ใหญ่เฉินเฉียงของเจ้าก็ได้ ข้าไม่ว่าหรอก”
“หรือว่าเจ้านั้นกลัวกินเจ้าหญ้าดน
