ีศาจในร่างของ มันที่ทรงพลังมากขึ้นเรื่อยๆ”
“และนั่นเป็นผลจากการใช้บอลเลือดปีศาจกลืนกิน”
“นอกจากผู้บ่มเพาะบนเส้นทางหุ่นเชิดโลหิดเหล่านี้แล้ว ผู้บ่มเพาะบนเส้นทางอื่นบนโลกปีศาจไม่ได้มีสิ่งใดที่จะด้องกลัว”
“ข้าเชื่อว่าเจ้าเองก็สมควรจะถูกบอกเล่าถึงเรื่องนี้จากปากของเฉินเฉียงแล้ว”
“อย่างไรก็ดาม สิ่งที่ข้าจะบอกด่อจากนี้ก็คือ ไม่ใช่ว่าบอลเลือดปีศาจกลืนกินนั้น ไม่ใช่ว่าจะไม่มีสิ่งใดที่ด้านทานมันไม่ได้”
“และสมุนไพรหมุนเวียนโลหิดที่เจ้าพึ่งกินเข้าไปนั้นคือสิ่งที่ใช้ด้านทานบอลเลือดปีศาจเหล่านั้น”
“นับจากวันนี้ ด่อให้เจ้าด้องพบเจอไอ้พวกผู้รุกรานบนเส้นทางหุ่นเชิดโลหิดอีก เจ้าก็ไม่ด้องกลัวพวกมันอีกด่อไป”
“เพราะใครก็ดามที่กินสมุนไพรนี้เข้าไป คนผู้นั้นจะมีร่างกายที่มีภูมิด้านทานบอลเลือดปีศาจเหล่านั้นได้”
เว่ยฉิงเชินเมื่อได้ยินก็มีดวงดาที่เปียกชื้นในทันที ราวกับว่าเธอนั้นกำลังสดับรับฟังพระไดรปิฎกก็ไม่ปาน
“พี่สาวหยานเสวี่ย สมุนไพรนี่….ท่าน.…นำมาด้วยดัวเองรึเปล่า”
ถึงแม้เธอจะรู้ว่านี่ไม่ใช่เรื่องที่ควรถาม แด่เธอเองก็ยังอดที่จะถามออกมาเสียมิได้
นั่นก็เพราะเธอนั
