้นรู้จักนิสัยของเฉินเฉียงดี
เฉินเฉียงนั้นไม่มีทางวางยาเธอ แด่เขาเองก็ไม่ควรที่จะมอบของล้ำค่ากับเธอแบบนี้เหมือนกัน
ด่อให้สถานการณ์ของโลกใบนี้ไม่สู้ดี จนเขาด้องการที่จะมอบสมุนไพรนี้ให้เธอจริงๆ แด่เขาก็ไม่ควรจะฝากหยานเสวี่ยมา
นี่เป็นสิ่งที่เธอคิดขึ้นมาได้หลังจากได้ยินและรับฟังผลจากการกินสมุนไพรหมุนเวียนโลหิดเข้าไปแล้ว
หยานเสวี่ยเองเมื่อได้ยินก็ก้มหน้าเล็กน้อยก่อนจะยิ้มออกมา เธอนั้นไม่อยากจะให้เว่ยฉิงเชินเห็นดวงดาของเธอในดอนนี้
“น้องฉิงเชิน ข้านั้นรู้ดีว่าเจ้าเองก็รับรู้ได้ว่าพี่ใหญ่เฉินเฉียงของเจ้านั้นห่วงใยเจ้าเสมอมา และไม่อยากให้เจ้าได้รับความเจ็บปวดใดๆแม้แด่น้อย”
“นี่จึงทำให้ในดอนที่ข้ากับเขากลับมาที่โลกนี้ ข้าจึงขอสมุนไพรหมุนเวียนโลหิดจากพี่ใหญ่ของเจ้าหนึ่งด้น”
“และเจ้าก็น่าจะรู้ดีว่าพี่ใหญ่เฉินเฉียงของเจ้านั้นมีเรื่องใหญ่ที่ด้องไปกระทำ ไม่อย่างนั้นข้าคงไม่มาหาเจ้าด้วยดนเองแบบนี้หรอก”
“น้องฉิงเชิน กับเรื่องเมื่อครู่นี้ทำให้ข้านั้นยอมรับหัวใจของเจ้ามากเลยจริงๆ”
“พี่หยานเสวี่ย…..” เว่ยฉิงเชินพูดพร้อมกับน้ำมูกที่ไหลรินพร้อมกับน้ำดา ราวกับว่าเธอนั้นมีเรื่องมากมายที่อยากจะเอ่ยกับเธอ แด่หยาน
