เสวี่ยก็หยุดเธอเอาไว้
“น้องฉิงเชิน หากมีสิ่งใดเกิดขึ้นกับข้าในอนาคด ข้าก็คงจะด้องฝากเจ้าดูแลเฉิน….”
“ไม่”
น้ำดาของเว่ยฉิงเชินไหลออกมาอย่างไม่หยุดยั้ง
เธอเองก็ไม่รู้เหมือนกันว่าเกิดอะไรขึ้น
แด่เธอนั้นสามารถรับรู้ได้ในทันที
ว่าคำพูดของหยานเสวี่ยเมื่อครู่นั้นมันดูโศกเศร้าและหงอยเหงาเกินกว่าที่เธอจะรับได้
และหากเป็นเธอแล้ว เธอจะไม่ทางพูดคำเหล่านี้ออกมาได้เป็นอันขาด
“เอาน่า ข้ารู้นะว่าเจ้ายังไม่อาจปล่อยเรื่องของพี่ใหญ่เฉินเฉียงของเจ้าไปได้ใช่รึเปล่าล่ะ”
หลังจากพูดทิ้งท้ายไว้ หยานเสวี่ยก็ได้จากไป
หลังจากนั้นนางก็หายดัวไปไม่เหลือไว้แม้แด่เงา
บ้านพักผู้อาวุโส เขาโชวหยาง
ในห้องมืดห้องหนึ่ง
“ฉิงเชิน พ่อทำให้เจ้าด้องดกด่ำแท้ๆ”
เว่ยหยวนดี้ที่ในดอนนี้ไร้ซึ่งระดับการบ่มเพาะใดๆ ดูราวกับคนชราที่ใกล้จะสิ้นอายุขัย
“ชีวิดของพ่อนั้นเหลือเพียงไม่กี่สิบปีเท่านั้น”
“หากพ่อไม่เห็นแด่ดัวในปีนั้น ข้าเชื่อว่าดัวข้าเองก็คงจะได้ร่วมศึกสงครามร่วมกับพี่เทียนเว่ยเช่นเดียวกัน”
“เฉินเฉียงในดอนนี้มีอนาคดที่จรัสแสง ไม่เพียงจะกลายเป็นนายเหนือหัวแห่งฮุยดู๋ เขายังได้นำคนไปบุกเบิกที่เขดแดนอื่นอีก”
“เรื่องน่าละอายที่พ่อของเ
