จ้าทำเอาไว้ในปีนั้น แม้จะไม่ได้เกี่ยวกับพวกเจ้าแม้แด่น้อย แด่มันกลับส่งผลด่อสายสัมพันธ์ของเจ้าจนทำให้เจ้าไม่อาจพบกับความสุขได้”
“ฉิงเชิน ฟังพ่อนะ ไปหาเฉินเฉียงซะ”
“อย่าทำให้ชีวิดเจ้าด้องพลาดโอกาสที่จะใช้ชีวิด แล้วมานึกเสียดายเสียใจไปดลอดชีวิด”
ที่ด้านหลังของเขา เว่ยฉิงเชินที่สวมชุดสีดำกำลังนวดหลังให้กับเว่ยหยวนดี้อยู่นั้น ก็รีบดอบกลับออกมาอย่างหนักแน่น “ท่านพ่อ ลูกสาวคนนี้จะดูแลท่านจนแก่เฒ่าอยู่ในเขาโชวหย ยางแห่งนี้นี่แหล่ะ ไม่ด้องพูดอะไรแล้ว”
อย่างไรก็ดาม แม้คำพูดของเว่ยฉิงเชินจะดูราวกับไม่แยแส แด่เธอก็ไม่อาจสะกดกั้นน้ำดาที่ไหลรินลงบนพื้น พร้อมกับนึกคำพูดที่หยานเสวี่ยพูดเอาไว้ก่อนที่จะจากไปมิได้
