ยู่ในโลกใบเล็กของเขานั้น เขตแดนสมควรจะไม่ยอมให้เธอได้ผ่านไปได้
สำหรับผู้ที่มีระดับการบ่มเพาะที่สูงกว่าเฉินเฉียง เขานั้นยากที่จะพาหลบซ่อนไว้ในโลกใบเล็ก เพื่อหลบจากการตรวจจับของเขตแดนใดๆ
หยานเสวี่ยเองในตอนนี้ทำตัวราวกับด้านชาเมื่อเห็นบรรดาไอ้ตัวยึกยือที่รอยรอบอยู่ประตูเขตแดนนี้ เธอตวัดกระบี่ของตนเองไปมาอย่างไม่หยุด ทำให้พวกมันตกตายกลายเป็นชิ้นๆ
“หยานเสวี่ย กลับมาก่อน พาข้าเข้าไปในโลกใบเล็กของเจ้าก่อน”
หากไม่มีสิ่งใดผิดพลาด ที่ปลายประตูเขตแดนนี้สมควรจะมีคนของฮูเตี๋ยนที่มอบหมายให้มาเฝ้าประตูอีกทางเอาไว้
หากอยู่ๆหยานเสวี่ยโผล่ออกไป นางอาจจะเผลอทำร้ายผู้คนเหล่านี้
อย่างไรก็ตาม ในตอนที่เฉินเฉียงข้ามมาอีกฟากฝั่งเขตแดน เขาพบว่าไม่มีคนเฝ้าประตูอย่างที่เขาคิดแต่อย่างใด
-ช่างน่าแปลกนัก-
ตามความรู้สึกของเขาแล้วเขาเชื่อว่าฮูเตี๋ยนนั้นสมควรจะระวังเขตแดนนี้อย่างที่สุด ไม่น่าจะปล่อยปละละเลยแบบนี้
หรือว่ามีบางสิ่งเกิดขึ้นที่นี่กัน
เมื่อหยานเสวี่ยเหยียบพื้นก้นสมุทรแห่งคาบสมุทรมังกรซ่อน เธอก็ได้หยุดการใช้ขอบเขตเจตจำนงแห่งการต่อสู้ในทันที
“ข้ากลับมาแล้ว”
เป็นตอนนี้ที่เธอได้ยินเสียงของเฉินเฉียงที่ดังขึ
