ได้รับ กลับเป็นเพียงแววตาเย้ยหยันจากเจินจวินนางนั้น ก่อนจะกล่าวเสียงเรียบว่า “แทนที่จะถามข้า เหตุใดไม่ลองใคร่ครวญดูเองว่าควรเร่งช่วงชิงตำแหน่งมรรคผลกลับคืนมาอย่างไรเล่า… มนุษย์ ย่อมต้องพึ่งตนเอง”
“สิ่งที่ข้าต้องการ คือผู้เป็นสหายที่มีคุณค่า”
“ไม่ใช่คนไร้สามารถ!”
ความหมายโดยนัยชัดเจน… จงกวง นั้น นางคือผู้เปิดทางให้เขา!
แม้ในสายตานาง จงกวงจะกลายเป็นเบี้ยที่ถูกสละทิ้งไปแล้ว ทว่ากลับมิได้ลงมือหยุดยั้งการดิ้นรนครั้งใหม่ของเขาเลย แม้แต่น้อย
ถึงเพียงนี้ นักพรตหงยวิ๋นก็ได้แต่สูดลมหายใจลึก กลืนคำพูดทั้งหมดกลับคืน
“เรื่องนี้เกี่ยวพันถึงเส้นทางแห่งมรรคผล จะบรรลุโอสถทองคำขั้นปลาย หากเดินผิดเพียงก้าว ก็อาจพินาศทั้งกระดาน แต่เรื่องสำคัญถึงเพียงนี้… นางยังคงยึดมั่นในความดื้อรั้นอันไร้สาระ!”
“สตรีวิปลาสผู้นี้!”
เหตุใด ชิงเฉิงเฟยเซวี่ยเจินจวิน จึงถูกขนานนามจากเหล่าเจินจวินทั่วหล้า ว่าเป็น “สตรีวิปลาส”?
เพียงเพราะนางโปรดปรานการประลอง? มีบุคลิกวิปลาสคล้ายเสียจริต? อย่าได้ล้อเล่น นิกายศักดิ์สิทธิ์เต็มไปด้วยผู้กล้าอัจฉริยะ หากมีแค่เพียงคุณสมบัติเช่นนั้น ยังห่างไกลเกินจะติดอันดับ
เหตุผลแท้จริงก็คือ… นางมีหลักการของตนเอง!
นางยึดมั่นว่า “มนุษย์ต้องพึ่งพาตนเอง” และนางก็ก้าวเดินตามแนวทางนั้นแต่ต้น ไม่ว่าจะเป็นขั้นรวมลมปราณ ขั้นวางรากฐาน หรือแม้แต่กระทั่งมรรคผลโอสถทองคำ ทุกย่างก้าวล้วนปฏิบัติตามหลักการนี้อย่
