หนึ่งในสองศิษย์ผู้คุมกฎได้รีบเร่งประคองไหล่ศิษย์ผู้คุมกฎที่นอนนิ่งอยู่กับพื้นในตอนนี้ แล้วขานชื่อเรียกหาสองครั้งสองครา
เมื่อเห็นสภาพของหลิวเหรินในตอนนี้ที่มีดวงตาที่เลื่อนลอยละล่องไม่ได้จับจ้องอยู่ที่ใด พร้อมมุมปากที่มีน้ำลายไหลยืดไม่หยุดหย่อน และรอยยิ้มกว้างอย่างไม่มีเหตุมีผล ก่อนที่จะหันไ ไปทั่ว มองไปทุกที่ พร้อมกับบ่นพึมพำออกมาอย่างไม่หยุดหย่อน
“เด็กน้อย นั่งลง ที่ประตู ทุกวัน ไม่คิดถึง ภรรยา เด็กน้อย นั่งลง ร้องไห้ที่ขอบประตู ร้องไห้ให้ภรรยา….”
เมื่อศิษย์ผู้คุมกฎทั้งสองได้เห็นฉากนี้ต่างก็มองหน้ากันพร้อมดวงตาที่แสดงออกมาอย่างประหลาดใจ
มันเป็นการโจมตีทางจิตวิญญาณอย่างไม่ต้องสงสัย
ถึงแม้จะบอกว่าหอตำราแห่งนี้มีกฎว่าห้ามศิษย์ต่อสู้กันในหอตำรา แต่ด้วยการที่การโจมตีทางจิตวิญญาณนั้นไร้รูปลักษณ์ไร้สีสัน มันไม่เหลือหลักฐานให้สาวต่อได้ว่าผู้ใดเป็นคนล ลงมือกระทำ
แต่สำหรับศิษย์ผู้คุมกฎสองคนนี้แล้ว มันไม่ได้ทำให้เรื่องราวการสอบสวนต้องยากเย็นขึ้นแต่อย่างใด
