ถึงแม้ว่าพวกเขาเขาจะไม่กล้าที่พูดจาว่ากล่าวศิษย์ผู้คุมกฎผู้นี้ออกมาเลยสักครั้ง แต่เมื่อเห็นแกนี้ พวกเขาก็อดที่จะรู้สึกยินดียิ่งขึ้นมาในใจไม่ได้กับสิ่งที่เห็นตรงหน้า
แต่ด้วยเหตุการณ์ตรงหน้าพวกเขานี่เองก็ทำให้มีศิษย์ผู้คุมกฎคนอื่นที่ได้รีบเร่งเข้ามาเมื่อได้รับรู้สถานการณ์
เมื่อศิษย์แผนกวิชายุทธ์ทั้งหลายได้เห็นว่าศิษย์ผู้คุมกฎได้ร่วงลงไปล้มกลิ้งไปมากับพื้น พวกเขาก็รีบแตกฮือรีบเร่งหนีไปในทุกทิศทุกทาง
“พวกเจ้าจะหนีไปไหน หยุดอยู่กับที่เดี๋ยวนี้”
เป็นตอนนี้ที่เสียงโอดครวญของศิษย์ผู้คุมกฎที่ดังขึ้นมาอย่างไม่หยุดหย่อนได้ดังขึ้นอย่างโหยหวน ได้ดึงดูดศิษย์ผู้คุมกฎสองคนให้เข้ามาดุ
ที่ด้านทางเข้าของชั้นสองนี้ ศิษย์ผู้คุมกฎได้หยุดศิษย์แผนกวิชายุทธทุกคนที่แตกฮือด้วยเสียงที่ดุดันและครั่นคร้าม
อย่างไรก็ตาม เมื่อพวกเขาเห็นว่าตรงหน้าเฉินเฉียงในตอนนี้มีศิษย์ร่วมหอที่ถูกโจมตีโดยเฉินเฉียงจนห้วงสำนึกแหลกและ เหลือไว้เพียงซากร่างที่โง่งม
“ศิษย์น้องหลิวเหริน ศิษย์น้องหลิวเหริน เจ้าเป็นอะไรไป”
