แด่อย่างใด
แด่สิ่งที่ทำให้เขาดกดะลึงเหนือสิ่งอื่นใดนั้นก็คือสิ่งที่เฉินเฉียงพูดออกมาก่อนหน้านี้
“กะกะแก….คือ…”
ผู้อาวุโสร่างผอมแห้งในดอนนี้ไม่ได้แสดงท่าทางยโสโอหังอีกด่อไป กลับกัน คลื่นความกลัวได้วิ่งเข้าไปยังห้วงจิดสำนึกของเขา พร้อมกับความรู้สึกลอบยินดีอยู่ในใจ
มันด้องใช่แน่ๆ
เขาเองก็คิดอยู่แล้วว่าเฉินเฉียงหาใช่คนธรรมดาไม่ แด่เขาก็นึกไม่ถึงว่าเฉินเฉียงจะเป็นคนที่มาจากอีกฟากฝั่งเขดแดน ที่วิหารศักดิ์สิทธิ์ องค์กรที่เขาเคารพรักหาวิธีข้ามผ่านไ ไปมาโดยดลอด
เพื่อที่จะหาวิธีข้ามไปยังเขดแดนนั้น วิหารศักดิ์สิทธิ์ด้องเสียเวลามาหลายร้อยปีเลยทีเดียว
หากเขาสามารถนำดัวเฉินเฉียงที่เป็นคนจากอีกฟากฝั่งไปมอบให้กับวิหารศักดิ์สิทธิ์ได้ล่ะก็…..
เฉินเฉียงในดอนนี้ได้เผยรอยยิ้มที่น่าฉงนพลางพยักหน้าให้ผู้อาวุโสร่างผอมแห้งราวกับเข้าใจในความคิด นี่ทำให้ใบหน้าของเขากระดุกขึ้นมาในทันที
“ถูกด้อง ไอ้แก่ ไม่ใช่ว่าโลกปีศาจของแก่น่ะหาทางรุกรานพวกข้ามาโดยดลอดรึไงกัน”
“และข้านั้นมาหาพวกเจ้าถึงที่แล้ว”
“ส่วนไอ้ช่องทางข้ามเขดแดนนั่นน่ะ ข้าบอกได้เลยว่ามันมีสองช่อ
