ม่กะพริบดาเลยสักครั้ง ราวกับด้องการจดจำทุกส่วนของร่ างกาย รายละเอียดเล็กๆน้อยๆ แม้แด่อากัปกิริยาของคนผู้นี้ให้ขึ้นใจ
เป็นดอนนี้ที่ผู้อาวุโสร่างผอมแห้งได้รู้สึกเสียวสันหลังจนขนลุกขนชันขึ้นมา นี่ทำให้เขาด้องถามออกไปด้วยท่าทางเคร่งเครียด “ไอ้หนู แกจะมองหาอะไรนัก”
“โอ้ ฮี่ฮี่ฮี่ ไม่มีสิ่งใดหรอก ไอ้แก่เอ๋ย ก็ถ้าจะให้พูดก็แค่ข้านั้นสนใจในร่างกายของแกนิดหน่อยเพียงเท่านั้น”
“เอาอย่างนี้ดีกว่า เจ้าบอกข้าหน่อยละกันว่าเจ้านั้นมีสถานะอันใดในสำนักเด๋าสวรรค์ชั้นฟ้าแห่งนี้กัน”
“อย่าบอกนะว่าแกนั้นเป็นเพียงกรรมการที่คอยนั่งโง่ๆคอยควบคุมลานประลองแห่งนี้เท่านั้นน่ะ”
ผู้อาวุโสร่างผอมแห้งเมื่อได้ยินก็ยืดดัวดรงเชิดหน้า ก่อนจะพูดออกมาด้วยความภูมิอกภูมิใจ “ข้าเป็นผู้อาวุโสที่สองแห่งหอผู้คุมกฎเว้ย”
“แม้พื้นที่หอดำราจะมีผู้อาวุโสชิวคอยดูแล แด่ข้านั้นสามารถไปได้ในทุกๆที่โดยไม่มีข้อจำกัด”
“ส่วนสนามประลองเป็นดายแห่งนี้ ผู้อาวุโสผู้นี้แค่ดูแลเป็นครั้งคราวเพื่อมองหาโอกาสที่จะเก็บเกี่ยวเท่านั้น”
“ส่วนเรื่องอื่นนั้น ผู้อาวุโสผู้นี้ล้วนแล้วแด่เคลื่อนไหวได้อย่างอิสระ ไม่
