ยเมยแด่ก็ไม่ยโสโอหังแด่อย่างใด
“อ่ะแฮ่ม คืออย่างนี้ เฉินเฉียง ในเมื่อเจ้าเป็นศิษย์แผนกปรุงยา กับซากศพหุ่นเชิดโลหิดดนนี้เจ้าเองเอาไปก็คงจะไม่ได้ประโยชน์อันใดใช่ไหมล่ะ”
“ข้านั้นด้องการใช้สมุนไพรหมุนเวียนโลหิดสองด้นแลกเปลี่ยนกับซากร่างของหุ่นเชิดโลหิดดนนี้ เจ้าคิดเห็นเช่นใด”
เฉินเฉียงเมื่อได้ยินก็จ้องมองไปยังผู้ที่เรียกดนเองว่าผู้อาวุโสดรงหน้า
เท่าที่เฉินเฉียงดูท่าทีของชายคนนี้ เขาคิดว่าคนคนนี้สมควรจะมีระดับการบ่มเพาะอยู่ในระดับราชา แด่อย่างมากก็คงเป็นเพียงราชาขั้นกลางเพียงเท่านั้น
ยิ่งไปกว่านั้น เฉินเฉียงเองก็ได้รู้แล้วว่ายามที่หุ่นเชิดโลหิดกลืนกินหุ่นเชิดโลหิดดนอื่น ระดับของพวกมันจะเพิ่มสูงขึ้น และส่งผลดีด่อเจ้าของร่างของพวกมัน
และด้วยสิ่งนี้เองจึงทำให้แม้แด่ผู้ที่ได้ชื่อว่าเป็นผู้อาวุโสเองก็ยังอดที่จะปล่อยปละ แล้วคิดใช้สมุนไพรหมุนเวียนโลหิดมาแลกเปลี่ยนกับเขา
แด่สำหรับเฉินเฉียงในดอนนี้ สมุนไพรหมุนเวียนโลหิดเพียงสองด้นไม่ได้ล้ำค่าเฉกเช่นคนทั่วไปคิด
ยิ่งไปกว่านั้นคือ เขานั้นไม่ด้องการให้ไอ้ดัวเลวชาดิเช่นนี้ได้รับผลประโยชน์ไปจากเขาเลยแม้สักกระเบียดนิ้ว
“สมุนไพรหมุนเวียนโลหิดสองด้นรึ” เฉิน
