บทที่ 340 ทุกสิ่งล้วนพึ่งพาตนเอง
‘แผนการทั้งหมดนี้… ล้วนวางไว้เพื่อล่อ อั้งเซียว!’
ขณะนั้นเอง ลวี่หยางรู้สึกว่าความคิดของตนแจ่มชัดยิ่งกว่าทุกครา เงื่อนงำมากมายเชื่อมโยงกลายเป็นเส้นสายเดียวกัน ในที่สุดก็เข้าใจถึงที่มาและความเป็นไปของเหตุการณ์ทั้งหมดจนกระจ่าง
ต้นเหตุ… ก็คือโลกเซวียนหลิง!
เพื่อกลืนโลกเซวียนหลิงเป็นหนึ่งเดียว เจินจวินแห่งนิกายศักดิ์สิทธิ์เป็นผู้นำ เหล่าเจินจวินจากทุกฝ่ายร่วมสมทบ หลายคนมุ่งหน้าสู่นอกฟากฟ้า ดับสิ้นโลกเซวียนหลิงลง
มีเพียงผู้เดียวที่ไม่ถูกเชิญให้ร่วม…
ผู้นั้นคือ อั้งเซียว!
อั้งเซียวที่ขณะนั้นพำนักอยู่ในแดนยมโลก ย่อมไม่อาจเคลื่อนไปพร้อมเหล่าเจินจวิน ยิ่งไม่อาจล่วงรู้ความเคลื่อนไหวของพวกเขาในฟากฟ้าเบื้องบน
‘หากข้าคาดไม่ผิด เหล่าเจินจวินมิได้เพียงแค่สังหารผู้สูงสุดของโลกเซวียนหลิงเท่านั้น เกรงว่า ชิงเฉิงเฟยเสวี่ยเจินจวิน คงฉวยโอกาสเปิดเผยฐานะของอั้งเซียวด้วย!’
นั่นเองจึงนำมาซึ่งการแบ่งแยกราชสำนักสวรรค์เป็นสี่ส่วน เศษส่วนทั้งสี่นี้… ก็เพื่อใช้เป็นเหยื่อล่อให้อั้งเซียวติดกับ!
‘และผลก็เป็นไปตามคาด…’
อั้งเซียวติดกับ เขาเข้าสู่เศษเสี้ยวของราชสำนักสวรรค์ด้วยตนเอง จิตสำนึกซึ่งเคยใช้ตรวจการณ์โลกมนุษย์จึงถูกปิดผนึก ขาดการรับรู้ต่อโลกภายนอกโดยสิ้นเชิง!
‘จากนั้น…’
เมื่อนึกถึงจุดนี้ ลวี่หยางก็หันไปมองยังทิศเจียงเป่ยอีกครั้ง เขารู้ว่า จงกวง ได้วางแผนไว้เพื่อแสวงหาโอสถทองค
