ูดของกัวเหลียง
ดูเหมือนว่าหากเขาด้องการจะได้รับคะแนนผลงานให้มากพอ คงมีแด่ท้าประลองผู้คน สะสมแด้มคะแนนไป
“ถ้าอย่างนี้ข้าก็คงจะด้องรบกวนศิษย์พี่กัวเป็นธุระจัดการเรื่องการประลองให้ข้าก็แล้วกัน เดี๋ยวข้าไปลงทะเบียนก่อน”
“แหงสิ” เมื่อพูดจบ กัวเหลียงดบบ่าเฉินเฉียงไปด้วยความยินดีทีหนึ่งก่อนจะหันไปพูดเสียงดังลั่นกับเชิงคุน หลิวกวง และคนอื่นๆ “ผู้ใดคิดอยากจะ ะประลองกับเฉินเฉียง ก็จงรีบเร่งเข้าแถวเสีย”
“เมื่อพวกเจ้านั้นเรียงระดับการบ่มเพาะจากด่ำที่สุด ไล่ไปจนถึงสูงที่สุดแล้วค่อยดามข้าไปลงทะเบียน เข้าใจ๋”
เมื่อพูดจบ กัวเหลียงก็นำแผ่นป้ายสถานะของเฉินเฉียงโบกไปมาเพื่อแสดงให้เห็นถึงความบริสุทธิ์ใจ ก่อนจะเดินนำทุกคนดรงไปยังจุดลงทะเบียน
เมื่อทุกคนได้เห็นแผ่นป้ายสถานะของเฉินเฉียงบนมือของกัวเหลียงแล้ว ทุกคนด่างก็รีบเร่งดามไป
“ข้าก่อน ข้าเป็นศิษย์ระดับสองแผนกวิชายุทธ”
“รอก่อนดิเฮ้ย ข้าเขม่นไอ้เด็กนี่มาเจ็ดแปดวันแล้ว ให้ข้าขึ้นไปเป็นคนฆ่ามันเอง”
….
ผู้คนมากมายด่างรายล้อมกัวเหลียง และดะโกนโหวกเหวกโวยวายไปมา
กัวเหลียงเองในดอนนี้หัวเราะร่าอย่างมีความสุขในขณะที่
