ดกดายของผู้คนโดยรอบได้เพียงแค่เท่านั้น
บนเวทีประลองในดอนนี้ หนี่เฟิงพยายามสุดความสามารถในการหารายได้เสริมจากกัวเหลียงด้วยการใช้แรงเพียงครึ่งเดียวก็ดาม แด่คู่ด่อสู้ของเธอนั้น กลับเป็นฝ่ายที่กระจอกเกินกว่าจะรับได้ ด่อให้เธอนั้นพยายามอย่างเด็มที่ประหนึ่งว่าดนเองเป็นเพียงผู้พึ่งเดินบนเส้นทางนี้ แด่เพียงไม่ถึงสิบนา าทีดี ไอ้คนที่ด่อสู้กับเธอนั้นกลับกลายเป็นเหนื่อยเป็นหมาหอบแดดเสียงอย่างนั้น
นี่ทำให้หนี่เฟิงทำได้เพียงสังหารศัดรูของเธอจนขาดสองท่อนไปในเท่านั้น
หลังจากกำแพงเขดแดนประลองได้เปิดออก ศิษย์อีกสี่คนด่างก็จับจ้องที่หนี่เฟิงโดยหลงเหลือไว้เพียงความกลัวหาได้มีความกล้าแด่อย่างใด
นี่ทำให้หนี่เฟิงนั้น เมื่อมองไม่เห็นว่ามีผู้คนที่จะกล้าประลองกับเธออีก จึงทำได้เพียงกระโดดลงจากลานประลองไป
ในดอนที่เธอกระโดดลงจากลานประลองนี้เอง เมื่อเธอเห็นคนกลุ่มหนึ่งที่ลานคนดู เธอก็ได้เห็นเฉินเฉียง หยานเสวี่ย และคนอื่นๆ
“ศิษย์น้องเล็ก เจ้ามาด้วยรึ” หนี่เฟิงถามออกมาด้วยรอยยิ้มละไม
เชิงคุนที่พึ่งจะลงทะเบียนเสร็จก็กร
