ทำให้พวกเขาแบ่งกันรายรอบเฉินเฉียงและคนอื่นๆเอาไว้แล้วเดินตร รงไปยังหุบเขาใจสลาย
“ไอ้หนู ข้าไม่คิดเลยจริงๆว่าเจ้านั้นเป็นตัวปัญหาขนาดนี้”
“ดูเหมือนว่าต่อให้เจ้าไม่ได้พบเจอข้าในวันนี้ เจ้าเองก็คงไม่ได้มีชีวิตอยู่อย่างสันติสุขเป็นแน่”
เฉินเฉียงได้หันหลังไปก่อนที่จะพูดตอบออกมาอย่างไม่แยแส “ข้าเองก็ไม่คิดว่าจะมีผู้คนมากมายที่อยากจะมอบคะแนนผลงานให้ข้ามากมายขนาดนี้เหมือนกัน ไม่อย่างนั้นข้าเองก็คงไม่ชว วนเจ้าท้าประลองหรอก”
“อย่าได้คิดจะกลับคำเลยแก”
เชิงคุนสบถออกมาพลางกัดฟันแน่นแล้วพูดต่อ “ไม่ว่าไอ้พวกนี้จะมีจำนวนมากมายขนาดไหน แต่เมื่อพวกเราไปถึงที่หุบเขาใจสลาย แกต้องเจอข้าเป็นคนแรก”
“ก็ในเมื่อเจ้ายากตายนัก ข้าก็ยินดีที่จะสนองตอบเจ้า” เฉินเฉียงนั้นอารมณ์ดียิ่งในตอนนี้เขาจึงได้พยักหน้ารับเชิงคุนอย่างแข็งขัน
แต่เดิม เฉินเฉียงนั้นก็หวั่นเกรงว่าแต้มคะแนนผลงานที่เขาจะได้มานั้นมันน่าจะไม่เพียงพอ แต่ในตอนนี้ ในเมื่อมีผู้คนมากมายคิดจะหาเรื่องเขา อย่างเร็วที่สุดเขาก็คงใช้เวลาเ
