นมันไม่ได้ล่อตาล่อใจข้าไปสักเท่าไหร่ ยิ่งไปกว่านั้นคือหากข้าเกิดแพ้ขึ้นมา ข้าก็ไม่ได้อะไรเลย ดังนั้นก็โปรดเปิดทางให้ข้าด้วยแล้วกัน”
“เฮ้ย เดี๋ยวดิ”
เย่เตียนยังคงปิดทางเดินของเฉินเฉียงเอาไว้ ก่อนจะลอบมองไปที่หยานเสวี่ยปราดหนึ่งและเผยรอยยิ้มหยามหยันออกมาในทันที “ไอ้เด็กเวร แกคงไม่ได้คิดจะแกล้งโง่หรอกใช่ไหมเนี่ย”
“นี่แกคิดจริงๆเหรอว่าพวกข้านั้นมารอแกอยู่ถึงหน้าประตูบ้านเพียงเพื่อการท้าประลองขยะเช่นเจ้าน่ะ”
“นี่แกมันคิดเองเออเองไปหน่อยรึไงกัน”
คำพูดของเย่เตียนทำให้ผู้คนโดยรอบต่างก็หัวเราะอย่างดังลั่น
“แม่งเอ๊ย ข้าบอกแล้วว่าในหัวไอ้เด็กนี่มันต้องมีอะไรบางอย่างผิดปกติ มันยังมีหน้ามาคิดว่าตัวเองนั้นเลิศล้ำจนคิดว่าพวกเราตั้งใจมาท้าประลองกับมันจริงๆ”
“ไอ้หนู พวกข้าจะบอกแกเอาไว้นะว่าที่ศิษย์พี่เย่นำแก่นวิญญาณและสมุนไพรหมุนเวียนโลหิตออกมาเพื่อเป็นของพนันน่ะ ศิษย์พี่เขาไม่ได้สนใจไยดีในตัวแกเลยสักนิด”
“แต่ศิษย์พี่เย่นั้นหมายตาผู้หญิงของแกไว้ต่างหาก หากแกแพ้พ่ายไป ผู้หญิงของแกก็ย่อมตกเป็นของศิษย์พี่เย่ก็เท่านั้น”
หยานเสวี่ยที่ในตอนแรกทำตัวหูทวนลมอยู่นั้น ตอนนี้ก็กลับกลายเป็นแสดงออ
