าไปอยู่”
หยานเสวี่ยส่ายมือไปมาเมื่อได้ยิน “เมิ่งน้อยนั้นเมื่อไม่กี่วันก่อนก็ไม่ตื่นขึ้นมาเลย แถมเด็กนี่ยังไปนอนก่ายอยู่บนแก่นวิญญาณนับร้อยก้อนราวกับต้องการใช้มันในคราวเดียว ข ข้าเองก็ไม่รู้จะทำยังไงเหมือนกัน”
“โอ้” เฉินเฉียงอุทานออกมา “ขอข้าดูหน่อยสิ”
เมื่อได้ยินดังนั้น หยานเสวี่ยได้เปิดช่องทางเข้าโลกใบเล็กของตน แล้วปล่อยให้เฉินเฉียงเข้าไป
ในโลกใบเล็กของหยานเสวี่ยนั้นเป็นเพียงทุ่งหญ้าโล่ง โดยในทุ่งหญ้านี้ก็ได้มีเมิ่งน้อยที่นอนก่ายอยู่บนกองแก่นวิญญาณอย่างสบายอารมณ์
เฉินเฉียงจ้องมองไปสักพักก็ได้รับรู้ว่าเมิ่งน้อยนั้นมีอัตราการหายใจที่ต่ำกว่าปกติ แต่แก่นวิญญาณที่มันนอนทับอยู่นั้นก็ได้ถูกดูดซับเข้าไปในร่างของมันด้วยความเร็วที่เห ห็นได้ด้วยตาเปล่า
ดูเหมือนว่าเมิ่งน้อยนั้นเตรียมจะยกระดับขั้นแล้วแหะ
เฉินเฉียงมีความสุขขึ้นมาในทันทีเมื่อเห็นฉากนี้
แปดปีได้แล้วนับจากที่เขาได้พบเจอเมิ่งน้อยในเขตแดนจักรพรรดิ ถึงแม้เจ้าตัวน้อยนี่จะไม่ได้สูงใหญ่เท่าแม่ของมัน แต่ระดับการ
