จตนหนึ่งพุ่งตรงมาที่เธอ มันกรีดร้องด้วยเสียงที่น่าสะพรึง และเปิดปากที่น่าหวาดหวั่น หมายจะกัดกินเธอเสียต ตรงนั้น
แม้จะต้องพบเจอสถานการณ์แบบนั้น แต่คนที่ใจอ่อนอย่างเม่ยซินก็ยังไม่สูญเสียสติสัมปชัญญะไป เธอยังจดจำได้ถึงทุกวินาทีนับแต่ตอนที่สัตว์ปีศาจตนนั้นหันมาจ้องมองเธอ จนกระทั่งป ปากอันป้ากว้างของมันนั้นกำลังจะกัดกินมาที่เธอ
เป็นช่วงที่เธอคิดว่าต้องตายแน่ๆนี้ ใบหน้าหล่อเหลาที่เธอคุ้นตาก็ได้ปรากฏตัว
“พี่ใหญ่เจิ้งยี่”
เธอได้ยิ้มออกมาด้วยใบหน้าที่สดใสอีกครั้ง
แต่ก็ราวกับว่ารอยยิ้มของเธอนี้ได้ใช้พลังงานทั้งหมดร่างไปจนหมดสิ้น
