ริบไม่ออกมาบอกอะไรพวกเราเลยสักนิด บอกมาเป็นครั้งคราวก็ยังดี”
เฉินเฉียงเมื่อได้ยินก็ยิ้มออกมา “ไม่ต้องกังวลไปหรอก เม่ยซินนั้นตื่นขึ้นมาแล้ว”
“ฟื้นแล้วเหรอ” หยานเสวี่ยยืนขึ้นมาด้วยท่าทางมีความสุข “ถ้าอย่างนั้นข้าเข้าไปดูนางนะ”
“รอก่อน” เฉินเฉียงได้ทัดทานหยานเสวี่ยไปด้วยรอยยิ้ม “ตอนนี้นางต้องการเห็นเจิ้งยี่มากกว่าเจ้านา จะดีกว่าหากเจ้าไปพบนางในวันพรุ่ง”
หยานเสวี่ยเมื่อได้ยินก็กระทืบเท้าไปสองสามทีก่อนจะบ่นอุบออกมา
“ยัยเด็กนี่ เห็นผู้ชายดีพี่สาวไปซะแล้ว”
ด้วยพลังจิตที่ทรงพลังของเฉินเฉียง เขานั้นสามารถรับรู้สถานการณ์ในห้องพักของเม่ยซินที่เจิ้งยี่คอยเฝ้าอยู่ได้อย่างไม่ยากเย็น
และเป็นตอนนี้ที่เขารับรู้ได้ว่าเม่ยซินฟื้นตื่นขึ้นมาแล้ว
แต่เมื่อเธอลืมตาขึ้นมา ดวงตาที่กลมโตของเธอนั้นเต็มไปด้วยความสับสน และสิ่งแรกที่เธอจะรับรู้ได้ในตอนนี้ ก็เป็นใบหน้าของเจิ้งยี่เพียงเท่านั้น
“ข้าฝันไปงั้นรึ”
เม่ยซินเองนั้นแม้จะบอกมาแบบนี้ แต่เธอก็ยังคงจดจำสัตว์ปีศาจทั้งห้า และฉากเหตุการณ์ระทึกขวัญ และเงาของผู้คนที่สับสนอลหม่านพยายามหนีหายไปจากเหตุการณ์นี้
ในตอนที่เธอกำลังจะหมดสติ เธอยังจำได้อย่างชัดเจนว่ามีสัตว์ปีศา
