เฉินเฉียงนั้นแต่เดิมก็ต้องการใช้โอกาสนี้ในการหาข้อมูลความลับของวิหารศักดิ์สิทธิ์เพิ่มเติม แต่จากบทสนทนาเมื่อครู่ เห็นทีว่าเขาคงจะต้องหาโอกาสอื่นและทำได้เพียงเล่นไปตา ามน้ำเสียแล้ว
นั่นก็เพราะ ไม่ว่าสิ่งที่จะต้องพบเจอจะเป็นภัยอันตรายร้ายแรงระดับไหน เขาจะต้องนำพาเม่ยซินให้รอดพ้นความตายไปได้ นอกจากเรื่องนี้ ในครั้งนี้เขาจะไม่สนใจในเรื่องอื่น
หลังจากผ่านไปไม่นาน เฉินเฉียงและผู้สอบตกได้เดินมาถึงตึกๆหนึ่งที่ถูกเขียนไว้ด้วยตัวอักษรว่าหลัวฉุน(รังคลั่ง)(แปลตรงๆว่าแหล่งอาหาร)
เมื่อเห็นตึกตรงหน้า เหล่าผู้คนที่เห็นก็รู้สึกตื่นเต้นยินดีพร้อมกับความรู้สึกภาคภูมิที่ได้เหยียบย่างเข้ามายังพื้นที่ที่ได้ชื่อว่าเป็นหัวใจของวิหารศักดิ์สิทธิ์
หัวหน้าผู้แทนที่ยืนอยู่ตรงหน้าสุดได้พูดออกมาด้วยเสียงอันดังลั่น
“ทุกคน จงฟัง ด้วยการที่พวกเจ้านั้นมีจำนวนคนที่มากมาย ข้า จะแบ่งพวกเจ้าให้เข้าชมกันไปเป็นรอบๆ เพราะหอแห่งนี้ไม่อาจจะบรรจุคนขนาดนี้ได้หมด”
“ดังนั้นข้าจะแบ่งพวกเจ้าออกเป็นยี่สิบกลุ่ม กลุ่มละสามพันห้าร้อยคนโดยประมาณ แล้วแยกกันเข้าแต่ละห้องในหอแห่งนี้ไป”
