เมื่อได้ยินแบบนี้ ผู้คนทั้งหลายต่างก็จับกลุ่มแยกเป็นยี่สิบกลุ่มในทันใด โดยแต่ละกลุ่มเองก็มีผู้แทนจากหอกองโจรหมาป่าเดินนำพาแยกไปในแต่ละทิศแต่ละทาง
เฉินเฉียงเองแน่นอนว่าย่อมเข้าไปยืนเคียงข้างเม่ยซินโดยที่เธอไม่รู้ตัว เดินล่วงเข้าตึกรังคลั่งตรงหน้าไป
อย่างไรก็ตาม เมื่อคนกว่าทั้งสามพันกว่านี้เดินเข้าไป แม้ย่างก้าวแรกมันจะดูสว่างเจิดจ้าและสวยงามอย่างมากก็ตาม แต่เมื่อเดินเข้าไปถึงด้านในนั้น พวกเขากลับไม่พบสิ่งใด
นี่คือหมดแล้วเหรอ
เฉินเฉียงในตอนนี้ได้ปลดปล่อยกระแสจิตของตนไปโดยรอบ พร้อมสอดส่ายสายตาระแวดระวัง
ผู้คนที่มากับเฉินเฉียงเองนั้นก็รับรู้ถึงอะไรบางอย่าง ต่างรีบหันรีหันขวางกันพัลวัน ส่วนหนึ่งนั้นเป็นเพราะพวกเขาต่างก็ไม่รู้ว่าคนของหอกองโจรหมาป่านั้นพาพวกเขามาที่นี่ ทำไม
“แอ๊ดดดดดดดดดด……”
ประตูหลักที่พวกเขาก้าวเดินผ่านเข้ามาได้ปิดลงอย่างช้าๆ พร้อมกับเสียงหัวเราะที่ดังลั่นไปทั่วทั้งหอ
“ฮ่าฮ่าฮ่าฮ่า”
“ข้าไม่คิดเลยจริงๆว่าสำนักเต๋าสวรรค์ชั้นฟ้าในครั้งนี้จะมีสอบตกมากมายนัก”
